Aangrijpend verhaal

In het boek 'spijt van jou' krijgen we een heel andere kant te zien van een tienerzwangerschap.

Morgan wordt op haar 17de moeder van Clara. Samen met haar vriend Chris besluiten ze er volledig voor te gaan. Het jonge koppel blijft bij elkaar en probeert het beste uit het leven te halen. Tot Chris wat overkomt en beide werelden instorten. Het is nog maar de vraag of Morgan en Clare, die nooit echt goed konden opschieten met elkaar, toch een sterke band weten op te bouwen.

Het boek laat een andere kant zien doordat het personage Morgan op latere leeftijd een gevoel van spijt lijkt te hebben. Als lezer heb je niet de indruk dat Colleen Hoover dit specifiek en uitdrukkelijk benoemd, maar tussen de regels door krijg je toch dat gevoel. Niet zo zeer dat ze spijt heeft over Clare, maar eerder over wat ze potentieel gemist heeft: haar jonge jaren. Vooral het feit dat Morgan niet kon studeren, lijkt haar op volwassen leeftijd dwars te zitten. Het is mooi om te zien hoe de auteur ook de twijfel en 'wat als'-vraag van een tienerzwangerschap durft te weerspiegelen. Vooral omdat ze Morgan hierdoor geen slechte moeder laat zijn.
Doorheen het verhaal waan je jezelf op een emotionele rollercoaster, en nog niet zo'n beetje ook! Colleen Hoover staat er om bekend dat ze lezers weet mee te slepen, maar dit is oprecht een niveau hoger. De intensiteit in dit boek is op sommige momenten benauwd. Er kan al eens een traantje vallen en je leeft ontzettend hard mee met de personages. Dat is gelijk ook het sterkste element van dit verhaal. Alles voelt zo levensecht aan, alsof een vriendin bij jou op de koffie is en haar verhaal doet. Ontzettend pijnlijk is het hoofdstuk waarin Chris een ongeval heeft. Daar krijg je spontaan een krop in de keel.

Verder is de schrijfstijl van Hoover zeer herkenbaar en vlot. Je vliegt als het ware door het boek heen. Niet enkel doordat het verhaal je zodanig meesleept, maar simpelweg ook om de vlotheid van schrijven. Al is haar woordkeuze soms iets te eenvoudig. De verschillende perspectieven weet ze wel vloeiend in elkaar over te laten gaan. Overigens denk ik wel dat lezers al gauw een kant zullen kiezen: of Morgan of Clara. Zelf neigde ik meer naar Morgan en vond ik Clare met momenten wat verwaand klinken. Dit heeft overigens te maken met persoonlijke voorkeuren.
De personages waren op zich prima. De hoofdpersonen waren eerder ronde karakters die een voorname rol in de plot innamen. De nevenfiguren daarentegen stellen een beetje teleur. Sommige mochten wat meer aangedikt worden, ze waren veelal oppervlakkig. Langs de andere kant heeft het niet zoveel invloed op de plot, het heeft eerder te maken met de beleving van het verhaal.

Het is wel zo dat bepaalde delen voorspelbaar zijn. Afhankelijk van eigen voorkeuren kan dit als storend ervaren worden. Langs de andere kant heeft het boek dit ook wel nodig. Er worden zoveel zaken gedramatiseerd tot in het extreme, dat die balans noodzakelijk is om als lezer een prettige leeservaring te hebben.
De pauze momenten tussendoor zijn zeer aangenaam als je het boek op een heel intense en emotionele manier ervaart. Het geeft rust in jouw eigen gedachten. Langs de andere kant is het mogelijks een valkuil voor anderen en voelt het verhaal voor hen eerder langdradig aan.

Al bij al vond ik dit een fan-tas-tisch boek! Het is meeslepend en totaal niet wat ik er van verwacht had. Ik vond het een verademing om ook eens die twijfel te lezen en niet het cliché omtrent tienerzwangerschappen die resulteren in volwassenen die een sterke band hebben met het kind.