Prachtig tweede deel!

Het tweede deel van de 'duisternis'-serie is opnieuw een knaller. Het verhaal van Lauren en Mason gaat verder op een wel heel onverwachte manier. Het boek bevat wendingen die zowel een knoop in de maag, als in de keel teweeg brengen. Terwijl Mason Lauren duidelijk probeert te maken wat haar nieuwe leven inhoudt, geeft Lauren zich over en legt ze haar ziel bloot.

Opnieuw een boek dat zeer vlot leest. Ondanks dat er opnieuw zware thema's aan bod komen, is dit wel minder dan het eerste deel. Die curve van zwaarte is wat constanter. Dit maakt dat de auteur ook meer ruimte had om de personages emotioneler uit te werken. Voor de lezer is er een mogelijkheid om de personages op een heel eigen manier te gaan bekijken.
De schrijfstijl is vlot en oprecht fijn om te lezen. Die past namelijk perfect bij het genre en belicht ook mooi de verscheidene elementen die in deel twee naar voren komen. Vooral de band tussen de personages wordt mooi belicht door de gehanteerde schrijfstijl. Vooral de juiste woordkeuze maakte bepaalde scènes intenser. Opnieuw werden de spanningstechnieken zeer mooi toegepast. Het einde bevat een plot twist van formaat. De lezer wordt geïntrigeerd om deel drie te lezen.
In het tweede deel blijven de clichés ook ver achterwegen, sterker nog: de auteur weet nieuwe elementen toe te voegen die het verhaal onderscheiden in zijn soort. Voornamelijk de realistische opbouw van de band tussen beide personages. Hoewel Lauren nog steeds haatgevoelens heeft tegenover Mason, en de gehele situatie afkeurt; krijg je als lezer ook met een geheel andere kant te maken. Het tweede boek lijkt zich ook sterk te focussen op die ommekeer in hun band. Langzaamaan introduceert de auteur nieuwe aspecten die zich afspelen tussen beide personages. Vooral dat tikkeltje eigenheid van Lauren krijgt steeds meer vorm.
Over het algemeen is Lauren niet het doorsnee personage voor dit genre. Sterker nog, de auteur slaagt er in om haar twee boeken lang uniek te houden. Ondanks de ommekeer en de veranderde visie, blijft Lauren bij haar standpunt en tikt ze zichzelf ook weleens op de vingers (als ze zich lichtjes begint te bedenken).
Daarnaast bevatte dit boek ook een vleugje humor. Bryan, de broer van Mason, brengt een bepaalde sfeer met zich mee die me wel meer dan eens deed lachen. Vooral de scène met de weddenschap bevat humoristische elementen. Dit maakt dat je tijdens het lezen verscheidene emoties ervaart: blijdschap, verdriet, ontroering, zwijm, humor,... Hannah Hill weet je in een paar honderd pagina's elke bestaande emotie te laten ervaren.

De 'duisternis'-serie is zo uniek dat het mij op elke pagina blijft verrassen. Sterker nog: ik kan totaal niet inschatten wat er gaat gebeuren. De auteur heeft het zo uniek gemaakt, dat je de clichés niet verwacht. Zeker omdat die clichés vaak ook niet uitkomen. Het is zeer fijn om zo'n vernieuwende wind te zien in het genre... en dat van eigen bodem!