Slotdeel

Het vierde en laatste deel in de 'Mayson broers'-serie vertelt het verhaal van Nico en zijn 'boem'-meisje. Sophie, die op haar beurt een heleboel mee heeft gemaakt in het verleden, lijkt in eerste instantie niet verkocht te zijn. Lukt het Nico om haar hart toch te veroveren?

De schrijfstijl van Aurora Rose Reynolds is nog steeds vlot en aangenaam te lezen. Je vliegt door het boek heen. Eenmaal je haar schrijfstijl gewoon bent, ga je ook meer tussen de regels door lezen. In eerste instantie lijkt Reynolds een heel directe stijl te hebben, maar eigenlijk werkt ze ook met zeer figuurlijke taal. Dit maakt dat de lezer een soort interactie ontwikkeld gedurende de gehele serie, om in het eindverhaal op vertelniveau meer te zien.
Boek vier had best wel wat seksscènes die deels pittig konden zijn, maar vaak ook heel zacht en romantisch. De romantiek is gelijkaardig aan de sfeer van 'Trevor', het tweede deel in de serie. De setting en sfeer passen perfect bij wat Reynolds wil vertellen aan de lezer. Daarnaast merk je dat de omgeving in dit deel heel belangrijk is. Plaatsen worden geassocieerd met goede en slechte herinneringen die belangrijk zijn voor de plot.
De algemene positieve punten van Reynolds komen ook in dit deel mooi naar voren. Ze weet een romantisch verhaal te brengen dat realistisch weergeeft wat liefde en intimiteit inhoudt. Zoals steeds mengt ze dit met een kleine portie drama.
Het is mooi om te zien dat de personages die doorheen de reeks terugkeren, ook verder uitgewerkt worden. De nevenfiguren worden zo steeds volle karakters. Je komt ook te weten hoe het met de voorgaande broers gesteld is.

Nadelig is dat in élk boek van de serie hetzelfde patroon terugkeert. Na twee delen verwacht je al wat er gaat gebeuren, maar in deel vier weet je het wel zeker. Hierdoor wordt de plot zeer voorspelbaar en is de lezer niet meer verrast bij plotwendingen.
Het is moeizamer om een band te leggen met de hoofdpersonen die ditmaal in de spotlights staan.
Als lezer hoop je dat het patroon doorbroken wordt, maar helaas is dit niet het geval. Lezers die niet houden van herhaling, zullen de vier delen misschien individueel niet kunnen waarderen en eerder naar het grotere geheel kijken.