Een intiem inkijkje in de laatste fase van het leven.

“De kraanvogels vliegen naar het zuiden” vertelt het verhaal van Bo, 89 jaar, die is achtergebleven in hun huis, nadat zijn dementerende vrouw in een verzorgingshuis is opgenomen. Het enige gezelschap dat hij nog heeft is van zijn trouwe hond, Sixten. En uitgerekend dat wil zijn zoon, Hans, van hem afnemen, omdat hij niet meer in staat is goed voor het dier te zorgen.

Je leest het verhaal vanuit Bo, die lichamelijk steeds meer moet inleveren. Hij mist zijn vrouw, zoals ze vroeger was. Je begrijpt zijn worsteling daarmee. En ook met het feit, dat de band met zijn zoon niet is, zoals hij graag zou willen. Beiden hebben moeite met het uiten van hun gevoelens. Het leven van Bo is klein geworden, beperkt tot de bank waarop hij slaapt, omdat hij, na het vertrek van zijn vrouw, niet meer in hun gezamenlijke bed wil liggen. Ontroerend is het blik waarin hij een sjaal van zijn vrouw bewaart, afgesloten zodat de geur behouden blijft.

Naast zijn zoon en af en toe zijn kleindochter, ziet hij alleen de mensen van de thuiszorg. Hun aantekeningen staan telkens tussen de hoofdstukken door en geven een mooi inkijkje in hun, zeer belangrijke werk. En er is het wekelijkse telefoongesprek met zijn enige vriend, Ture, die min of meer in dezelfde situatie verkeert als Bo.

Er gebeurt niet zo heel veel in het boek, het zijn vooral de herinneringen van Bo die het verhaal kleur geven. Maar daardoor past het perfect bij het intieme inkijkje in de laatste fase van het leven. Het einde zal niemand onberoerd laten. Een prachtig boek over ouder worden, eenzaamheid, de relatie tussen ouder en kind, en de speciale band tussen mens en dier.