"Vlees noch vis" en daardoor teleurstellend.

Dit boek heb ik gelezen voor een Hebban-leesclub, met dank voor het ter beschikking gestelde exemplaar.

In “Voorbij de bergen” volgen we de reis van Maëlle, die een drukke baan en een luxe, tot op de minuut gepland leven achterlaat voor een trektocht door Nepal, waar ze samen met gids Shanti de Anapurkaketen beklimt. Een reis, die ze maakt op verzoek van haar vriendin, Romane. Die is ernstig ziek en denkt genezing te kunnen vinden door een beschrijving van een oude Nepalese methode, gebaseerd op bewustwording en een andere mentale instelling. En ze vraagt aan Maëlle om die beschrijving op te gaan halen. De reis brengt Maëlle ervaringen en ontmoetingen, die haar leven veranderen.

Ik heb me ingeschreven voor deze leesclub door de korte omschrijving van de inhoud. Het idee van het verhaal is goed en sprak mij ook aan. Er zit heel veel in, of althans: er had heel veel in kunnen zitten. De vriendschap tussen Maëlle en Romane; de tegenstelling tussen het gestructureerde hectische leven van Maëlle thuis en de omstandigheden in Nepal; een beschrijving van de reis zelf; haar persoonlijke ontwikkeling; hoe de methode uit de beschrijving, waar Romane naar op zoek is, haar omgaan met haar ziekte heeft beïnvloed.
Het leesfragment (het eerste anderhalve hoofdstuk) was ook heel prettig en toegankelijk geschreven. Boven de hoofdstukken stonden bovendien mooie quotes, waarvan ik verwachtte er zelf ook iets uit te kunnen halen.

Helaas werd het al snel duidelijk, dat het leesfragment niet echt representatief was voor de rest van het boek. Eigenlijk vanaf het moment, dat Maëlle op pad gaat met haar gids, Shanti, neemt deze het boek over met het uiteenzetten van zijn “theorieën”. En deze meer spirituele gedeeltes (zal ik ze maar noemen), vond ik vervelend om te lezen. Zeker later in het boek. Het waren vaak lange, langdradige stukken, die op mij overkwamen alsof ze uit een theorie- of studieboek waren overgenomen. Ik heb deze stukken dan ook steeds vaker wat globaler en minder aandachtig gelezen. En er werd ook nog eens gebruik gemaakt van oude, niet originele vergelijkingen/wijsheden, soms zelfs zonder bronvermelding.

Alles wat het boek een roman zou kunnen maken werd niet verder uitgewerkt. Je leert de personages niet goed kennen, doordat over achtergronden, verleden, toekomst weinig tot niets wordt geschreven. De vriendschap tussen Maëlle en Romane wordt niet uitgediept, er wordt een (voor mij uit de lucht vallend) romantisch element in de persoon van Matteo bijgehaald. En de persoonlijke ontwikkeling van Maëlle is erg ongeloofwaardig en over die van Romane of hoe het met haar verder gaat lees je niets meer.

Mijn indruk bij het verhaal is, dat het als bedoeling heeft de spirituele reis en theorieën (die de schrijfster zelf heeft gemaakt en omarmd) uit te dragen. Om een breder publiek te bereiken, is het vervolgens verpakt als een (slecht uitgewerkte) roman in het verhaal en de persoon van Maëlle. En daardoor is het uiteindelijk “vlees noch vis”: tegenvallend als roman, omdat het verhaal heel mager is uitgewerkt en de inhoud meer die van een spiritueel zelfhulpboek is. Wat steeds meer (erger) werd, naarmate het boek vorderde. En mensen, die het als zelfhulpboek zouden willen lezen, zullen ook teleurgesteld zijn, juist door de “verpakking” als roman en het ontbreken van reflectie op alle lessen, die gepresenteerd worden.

Ik heb begrepen, dat het boek grotendeels gebaseerd is op eigen ervaringen van de schrijfster. Misschien had ze het dan beter als autobiografie kunnen schrijven en presenteren. Het verhaal van haar trektocht en de inzichten die zij daarbij heeft opgedaan. Dat geeft een eerlijker beeld van het boek.

Overigens vond ik de citaten, die boven elk hoofdstuk staan, wél erg mooi! Die spraken mij meer aan dan de uitgebreide theorieën. En daardoor heb ik, ondanks de teleurstelling, toch nog wat dingen uit het boek meegenomen.