Alsof het ook een beetje mijn vriendinnen zijn…

Onder de titel staat: “Hartverwarmende roman over vijf vrouwen in de Australische outback en hun onverbrekelijke vriendschap”. Dat beschrijft precies het boek.

Aangetrokken door het woord “leesclub” in de titel kwam ik er, na van tevoren wat recensies te hebben gelezen, al snel achter dat die leesclub maar een zeer beperkte rol speelt in het boek.
Is dit erg? Nee, wat mij betreft niet.
Ik vond het een mooi boek, waarin ik een heel goed inkijkje heb gekregen in het leven van de vijf vrouwen, die de hoofdrol hebben. En in het leven in de outback van Australië eind jaren 70, zonder mobiele telefoons en internet. Onze middelste zoon is een aantal maanden daar geweest, weliswaar pas een paar jaar geleden, dus onder andere omstandigheden. Maar ik herkende qua landschap en seizoenen wel dingen uit zijn verhalen.

De vrouwen zijn stuk voor stuk sympathiek, krachtig, dapper en krijgen het nodige voor hun kiezen. Sybil, die met haar man een grote boerderij runt. Haar schoondochter Kate, vanuit Engeland hier naartoe gekomen en die dus erg moet wennen, zeker als haar grootste wens, zwanger worden, niet lukt. De Amerikaanse Della, die op een naburige (wel uren verderop) boerderij werkt en verliefd wordt op een Aboriginal, wat in die tijd niet geaccepteerd wordt. Vriendin van Sybil, Rita, die voor de Flying Doctors in Alice Spring is gestationeerd. En tenslotte Sallyanne, met drie kinderen en een man, die drinkt. De leesclub, die door Sybil in het leven wordt geroepen, is het begin van een hele hechte vriendschap, die voor iedereen meer oplevert dan het lezen van een mooi boek.

Ik heb deze vrouwen in mijn hart gesloten en met hen meegeleefd alsof het ook een beetje mijn vriendinnen waren. Jammer, dat het uit is!