Prachtig en ontroerend boek!

Wanneer Sylvia op 38-jarige leeftijd terminale kanker krijgt, begint ze een handleiding voor haar man Paul te schrijven, voor als ze er niet meer is. Met daarin vooral aanwijzingen hoe om te gaan met hun dochter en zoon, Megan en Jude. Maar ook tips voor het huishouden, hoe te reageren op de vrouwen, die op zijn pad zullen komen. Maar ze kijkt ook terug op hun leven samen. En moet nog een geheim uit het verleden onthullen.

Hoewel dit klinkt als een erg zwaar onderwerp en het soms ook erg verdrietig is, vond ik het toch fijn om te lezen.

De hoofdstukken zijn verdeeld in “Sylvia’s handleiding”, “Nu” (waarin het leven van Paul en de kinderen meteen na het overlijden van Sylvia wordt beschreven) en “Toen” , waarin we het verhaal van Paul en Sylvia vanaf hun kennismaking tot haar ziek-zijn lezen. En op het eind lees je nog de brieven van Sylvia aan haar moeder, zus en voor de 18e verjaardag van haar kinderen. Mooi!

Wat Sylvia doet, die handleiding schrijven, zie ik mezelf ook zo maar doen in die situatie. Zelfs over de dood heen nog controle willen houden. Maar op een realistische, niet sombere manier. Het boek zit ook vol humor, beschrijft heel mooi hoe je op verschillende manieren met dezelfde situatie om kunt gaan.

In het begin heb ik vaak teruggebladerd (daarom lees ik liever papieren boeken) als er weer een naam of gebeurtenis tevoorschijn kwam, waarvan ik niet wist of ik die nu al eerder had gezien. Maar vaak werd pas later duidelijk wie het was of wat er gebeurd was. Dat maakte dat ik steeds door wilde lezen.

Een prachtig en ontroerend boek!