Niet mijn soort boek maar voor ieder boek zijn publiek

Volgens de informatie over dit boek zou het gaan om een epische roman ( epische is verhalend waarbij de nadruk ligt op de beschrijving van gebeurtenissen en handelingen van personages, aldus het woordenboek). Dat klinkt veelbelovend. De cover ( een afbeelding van een Afrikaanse dame) vond ik niet zo aantrekkelijk. Ik denk mede door het kleurgebruik. Op de achterzijde wat beknopte informatie over de auteur en het verhaal. Voldoende om de lezer nieuwsgierig te maken.

Het verhaal speelt zich af in Zuidwest-Afrika en het Duitse keizerrijk, tussen 1904 en 1919. Hoofdpersonage Wilfred, een Duitse officier, is verwikkeld geraakt in een zedenkwestie en krijgt de keuze om te degraderen of verbannen te worden voor een jaar naar Zuidwest-Afrika. Voor een man met zo’n groot ego is degraderen geen optie en hij kiest voor vertrek. Daar aangekomen krijgt hij een verhouding met de Afrikaanse kunstenares Sa. Na de slag bij Waterberg reizen ze af naar Duitsland. Een hele cultuurschok voor Sa die al snel naar haar geboorteland terug verlangt. Dit tegen een decor van een Europa waar de oorlog dreigt. Ondertussen in Wenen brengt Adolf Hitler zijn dagen luierend door en raakt hij aan lager wal als zijn moeder overlijdt. Tijdens de eerste dagen van de oorlog ontmoeten Wilfred en Adolf elkaar aan het front terwijl Sa vecht voor haar eigen geluk.

Een boek met een heleboel inhoud, elk personage heeft zijn eigen verhaal ( en rugzak) en die lopen langs elkaar heen in dit verhaal. En hoewel het boek 375 pagina’s telt mis ik bij sommige karakters verdieping. Wel komen ze stuk voor stuk boos en verbitterd over. Dit komt omdat veel dialogen naar mijn idee oppervlakkig blijven en met veelvuldig gebruik van uitroeptekens op papier gezet. Hierdoor zijn de dialogen hard en rauw en is er voor de tegenspeler weinig ruimte voor een gesprek met diepgang. Dit liet dus bij mij een gevoel van boosheid achter en soms ook wel vermoeiend om te lezen. Ook vond ik de verschillende verhaallijnen niet vloeiend in elkaar overlopen. Misschien is het onderwerp wat de auteur wilde vertellen te groot voor één boek waardoor hij te veel heeft willen vertellen en was ik daardoor het overzicht een beetje kwijt. Of het historisch correct is weet ik niet. Ik ga er wel vanuit dat een auteur bij een historische roman de basisfeiten checkt en heb dit zelf ook niet gedaan. Wat ik wel fijn zou vinden is dan een bronnenlijst na afloop of een kleine verantwoording van de auteur over de historische feiten die hij heeft opgenomen in zijn verhaal zodat je weet wat feit of fictie is.

Daarnaast is de vertelstijl wel heel vlot. Het taalgebruik is niet overdreven.Het lettertype is prettig en de hoofdstukken niet te lang.

Kortom het blijkt dat dit niet mijn soort roman is en dat geeft niet , voor ieder boek zijn publiek. En ik denk dat dit boek zijn publiek wel zal gaan vinden.