originele insteek voor YA

Rima Orie (1994) schreef jarenlang op online platforms. Ze debuteerde in 2019 met De zwendelprins. In 2023 verscheen In het vervloekte hart, het eerste deel van het tweeluik Bloedmaan. Onze versplinterde zielen is het langverwachte vervolg en de afsluiting van dit tweeluik.

Rima Orie schrijft fantasyverhalen vol magische elementen, die ze vermengt met realiteit en geschiedenis. Ze verweeft maatschappelijke vraagstukken in haar werk, in deze boeken met name kolonialisme en de doorwerking daarvan in het heden. Daarnaast staat ze stil bij rassenonderdrukking en haalt ze onder andere inspiratie uit haar geboorteland Suriname.

Het is prettig dat beide boeken zijn voorzien van een korte begrippenlijst, vooral voor lezers die niet bekend zijn met bepaalde Surinaamse stammen, woorden en gebruiken. In het eerste deel staat deze lijst achterin, maar in het tweede deel gelukkig voorin — wat praktischer is voor de lezer.

De illustraties op de covers zijn van Tara Spruit en passen goed bij het verhaal én bij elkaar. Wel zal de echte booknerd het jammer vinden dat het eerste deel een hardcover zonder stofomslag is, terwijl het tweede deel wél een papieren omslag heeft. Bovendien komt de afbeelding onder de omslag niet overeen met die op de omslag zelf. Daar staat tegenover dat het boek prachtige sprayed edges heeft en een rijk geïllustreerde landkaart aan de binnenzijde.

In het eerste deel maken we kennis met Priya Chkadhari, een bloedkind dat tijdens de bloedmaan is geboren en daardoor over bijzondere krachten beschikt. Ze leeft zo onopvallend mogelijk, omdat bloedkinderen worden gezien als monsters die gedood moeten worden.

Wanneer Priya op een dag de kans krijgt om een plek te bemachtigen als student in het grootste militaire fort van het land, grijpt ze die meteen. In het fort worden haar krachten gezien als een gave in plaats van een vloek en ontmoet ze andere bloedkinderen. Ze worden getraind om te vechten in een guerrillaoorlog tegen de kolonisten die Awaran in hun greep houden.

In het tweede deel is het duistere monster van de kolonisten, de Dedekedre, verslagen. Het militaire fort is ten onder gegaan en het rebellenleger is uiteengevallen in twee kampen. Ook Awaran is verdeeld. Priya krijgt de opdracht om een oermonster onder controle te krijgen, om zo tegenwicht te bieden aan de vijand.

Rima Orie heeft een beeldende vertelstijl. Ze weet de omgeving — geïnspireerd op het Surinaamse binnenland — goed te beschrijven, waardoor je de fantasievolle namen en monsters gemakkelijk kunt plaatsen en voor je kunt zien. Door de toegankelijke woordkeuze is het verhaal geschikt voor een breed publiek, ook voor jongere lezers, en blijft er voldoende ruimte voor de eigen verbeelding.

Naast het sterke decor worden ook de personages goed uitgewerkt en groeien ze uit tot krachtige figuren. De band en interactie tussen Priya en Reza vormen een mooie toevoeging. Deze ontwikkeling zet zich overtuigend voort in het tweede en afsluitende deel. Priya wordt geconfronteerd met haar eigen kunnen (en falen), haar emoties en haar overlevingsdrang. Het is sterk dat de hoofdpersoon ook haar twijfels mag hebben.

Het verhaal is origineel, maar legt wel nadruk op gevechten — iets waar je als lezer van moet houden. Het is geen standaard queestefantasy, maar een verhaal met duidelijke lijnen naar een koloniaal verleden, inclusief het bijbehorende geweld.

Niet voor niets is er een trigger warning toegevoegd met verwijzingen naar onder andere emotionele mishandeling, (kinder)moord, marteling, menselijke experimenten, verminking, racisme, discriminatie en geweld.

De boeken zijn niet los van elkaar te lezen. Het eerste deel eindigt met veel open vragen en loopt naadloos over in het tweede deel. Zonder kennis van deel één is deel twee daardoor moeilijk te volgen. Het is dan ook prettig dat het tweeluik inmiddels compleet is, zodat het verhaal in zijn geheel gelezen en afgerond kan worden.

Mijn recensie verscheen eerder op Boekenbijlage