Kijkje in iemands ziel

Wauw. Ik was van te voren gewaarschuwd dat ik bij dit boek tissues moest klaar leggen, maar dat ik zo intens verdrietig zou worden, dat had ik niet verwacht.

In Bordeauxrood volg je twee verhaallijnen; Michelle (1988) en haar dochter Loes (2016/2017). Michelle heeft geen fijne jeugd gehad waar ze veel nare herinneringen aan heeft. Als ze in 2016 zelf ziek wordt veranderd het perspectief en volgen we het verhaal van Loes, en lezen we hoe zij deze periode mee maakt.

Bordeauxrood is niet echt een standaard roman. Het voelde meer als een kijkje in 2 dagboeken, een kijkje in iemands ziel. En misschien is dat wel waarom dit boek mij zo raakte. Ik voelde de pijn, de liefde en het verdriet alsof het mijn eigen pijn, liefde en verdriet was.
Het boek is zo rauw geschreven, zo puur en vanuit het hart. Een echte rollercoaster aan emoties. Niks is geromantiseerd, niks is mooier gemaakt dan het is. En als je dat als persoon én schrijver zo op papier kan zetten, dan verdien je niet minder dan 5 sterren en een petje af!

TW: onderwerpen als verwaarlozing, ziekte, kanker en dood komen aan bod in dit boek.