Kunst en liefde in oorlogstijd

De Amerikaanse Nanée woont in Parijs als de tweede wereldoorlog uitbreekt. Al snel besluit ze bij het verzet te gaan, want met haar knappe, onschuldige uiterlijk én een Amerikaans paspoort is zij een perfecte dekmantel om vluchtelingen te helpen.

Nanée is een erg sterke en dappere vrouw die stevig in haar schoenen staat en voor de duivel niet bang is. Ze zet regelmatig haar eigen leven op het spel om (voornamelijk) de man die ze bewonderd en zijn dochter te redden. Deze man, Edouard, en zijn dochter Luci zijn Duitse vluchtelingen. Edouard is kunstenaar/fotograaf én Joods waardoor hij al snel wordt opgesloten in een interneringskamp voor kunstenaars. Kan Nanée hem hier nog uit krijgen en het land uit smokkelen?

De Postbezorgster van Parijs bestaat uit 5 delen, maar eigenlijk wist alleen het 5e deel mij echt te pakken. Vooral in het begin vond ik de schrijfstijl wat ingewikkeld en bestond het verhaal grotendeels uit passages en gesprekken van kunstenaars die gezamenlijk spelletjes speelden. Al die beschrijvingen over kunst waren niet helemaal aan mij besteed..
De tweede helft van het verhaal kwam er iets meer vaart in en werd het verhaal ook een stuk spannender.
De personages werden goed uitgediept en werden sterk neergezet door middel van thema's als hoop, wanhoop, liefde (voor elkaar en voor kunst), doorzettingsvermogen en vriendschap. Door de korte hoofdstukken lees het ook erg vlot weg.

De postbezorgster van Parijs is geen standaard oorlogsboek, wat ook weer verfrissend is. Dit in combinatie met een ontzettend stoer, vrouwelijk hoofdpersonage, een gebroken man die probeert alles bij elkaar te houden, en een 5 jarig kind die op een ontroerende manier met de hele situatie om gaan, maakt het boek een mooie toevoeging in dit genre.

Toch was het door de vele kunstbeschrijvingen en de trage start wat minder mijn boek, maar dat neemt niet weg dat het goed geschreven is!

Van mij krijgt de postbezorgster van Parijs 3,5 ster, op Hebban afgerond naar 3.