Prachtig coming of age verhaal

‘In de daktuinen van Teheran wil ik lezers kennis laten maken met Iran en een klein deel van de eeuwenoude Perzische cultuur tot leven brengen. Mijn geboorteland wordt vaak gezien als de vijand, maar ik wil juist een verhaal vertellen over vriendschap en humor, liefde en hoop. Ik wil een kant van Iran laten zien die vaak verborgen blijft – de warme, grappige en gastvrije inwoners.’ Mahbod Seraji

Dit is precies wat Mahbod Seraji in De Daktuinen van Teheran heeft gedaan. Het is 1973, Iran gaat gebukt onder het regime van de sjah en de SAVAK. Dit speelt een grote rol in het boek, maar toch is dat niet hetgeen wat mij zal bijblijven.
Als ik terugdenk aan dit boek, dan denk ik aan de bijzonder mooie vriendschap tussen Pasha en Ahmed, aan de liefde die Pasha voelt voor Zari. Aan de humor, de betrokkenheid en de gastvrijheid van de families.

Het verhaal begint in de winter van 1974 in Teheran (Iran). De 17 jarige Pasha (de ik-persoon) ligt in een psychiatrisch ziekenhuis en weet niet waarom hij daar is of wat er met hem aan de hand is.
Het grootste gedeelte van het boek speelt zich af in de zomer van 1973. Toen Pasha nog een zorgeloos leven leidde en vanaf het dak van zijn huis altijd stiekem naar zijn buurmeisje Zari keek, waar hij hopeloos verliefd op was. Maar als Pasha vanaf zijn dak het regime van de sjah aan het werk ziet, verandert zijn leven.

“Ik word nostalgisch als ik aan het verleden denk, toen er onschuld heerste en het kwaad slechts in de hoofden van fantasierijke verhalenvertellers bestond.”

Het boek is geschreven vanuit de ik-vorm, wat altijd voor en nadelen heeft. Het voordeel hiervan is dat ik helemaal in het boek zat; ik had het gevoel er echt bij te zijn, ondanks dat dit land en deze cultuur volledig onbekend is voor mij. Mahbod Seraji heeft dit dus prachtig weten neer te zetten!
Het nadeel is dat ik hierdoor soms wat beweegredenen van andere personages miste, dit had van mij nog wel iets meer uitgediept mogen worden.

Daarnaast maakt het boek af en toe een tijdsprong tussen 1973 en 1974. Je weet dat Pasha in een psychiatrisch ziekenhuis ligt, maar waarom? Gaandeweg het boek kom je hier achter, en dit zorgt ervoor dat je door wilt blijven lezen. Omdat het verhaal zich 50 jaar geleden afspeelt én het een totaal andere cultuur is, kon ik soms niet alles volledig begrijpen. Toch is dit ook de kracht van het boek; ik heb een inkijkje kunnen nemen in een ander land, een andere cultuur, een andere manier van rouw, liefde en denken. Dit zet mij dan weer aan het denken en ik weet zeker dat dit prachtige coming of age verhaal mij nog lang zal bijblijven.