Lezersrecensie
Poëtisch en mysterieus
Lorand. schreef eerder Verdwenen in alles (2023). Ik mocht Hospitaal van de dood lezen. Daarin leren we Aleksandr kennen. Hij woont al meer dan 50 jaar bij zijn moeder wanneer hij wordt opgeroepen voor zijn dienstplicht in de oorlog die in zijn land woedt. Zijn taak? Met zijn ‘Hospitaal van de dood’, een mobiele verbrandingsoven, de soldaten aan het front volgen. Samen met zijn collega Lev raapt hij de doden van het slagveld om hen in de oven te cremeren. Tijdens deze klus ontmoet hij oorlogsfotografe Leandra en er ontstaat een band tussen hen. Hoe zij de oorlog aan het front beleven, elk met hun eigen specifieke beroep en karaktereigenschappen, lees je in Hospitaal van de dood.
“Het was zijn taak om met de verbrandingsoven achter het oprukkende front aan te reizen. Om mee te bewegen, als de bezemwagen bij een sportevenement. Zijn werk was het om de deelnemers die niet meer konden of wilden meedoen, op te pikken en mee te nemen naar de finish. Nou ja, dat was in dit geval de crematie, hun crematie.”
Het boek is opgedeeld in 5 delen. Elk deel start met een blanco blad met in het midden een Romeins cijfer. De delen zijn langer, maar om het leesbaar te houden wordt elk deel nog eens opgedeeld in kleinere stukken door middel van een ruit. Het lettertype is vrij klein. Het verhaal van Aleksandr en Leandra wordt verteld vanuit het personaal vertelperspectief, een verteller is aan het woord. De zinnen in het boek zijn eerder kort, er wordt geen woord verspild.
Aleksandr is een zonderling die de wereld op een nogal eigenaardige manier bekijkt. Hij filosofeert, denkt anders over dingen na, zit vastgeroest in gewoontes, is sociaal onhandig en weinig meevoelend. Met deze eigenschappen zou hij nu de stempel autisme opgeplakt krijgen. Leandra daarentegen is extravert, zoekt de schoonheid achter het leed, zit vol emoties, is sociaal heel vaardig en probeert Aleksandr te begrijpen. Zoals je kunt lezen is dit al materiaal genoeg voor een interessant verhaal. De dialogen zijn boeiend, soms warrig en dit leidt tot bizarre situaties. Je wordt er ongemakkelijk van en tegelijkertijd is het fascinerend. Het is knap hoe de auteur een wereld die zo moeilijk te begrijpen valt, toch weet vast te grijpen en te vertalen naar de lezer toe. Niet de oorlog is het grootste thema in dit oorlogsverhaal, maar het anders zijn.
De auteur heeft een speciale schrijfstijl. Er is soms wat kauwwerk aan de zinnen, de denkwijze van Aleksandr is soms een uitdaging om te volgen en de sfeer is mysterieus. Maar er zijn ook prachtige zinnen en vergelijkingen die je met plezier opnieuw leest, als taalsnoepjes. De auteur schrijft op een bijna poëtische manier. Tegelijkertijd wordt er gebruik gemaakt van humor om de zwaarte wat uit het verhaal te halen. De beschrijvingen zijn beeldend en gedetailleerd. Je bent getuige van de gruwel aan het front, voelt de koude en het vocht, proeft het stof in je mond, ruikt het angstzweet en hoort het suizen in je oren na een inslag.
“Haar stramme vingers trokken gladde strepen over haar rimpelige gelaat.”
“Het contrast tussen deze serene stilte en het helse lawaai van de oorlog voelde voor Aleksandr als een welkome afwisseling. Als een klok waarop hij zijn dagritme kon ijken.”
In Hospitaal van de dood worden filosofische gesprekken gevoerd over het ontstaan van het leven, de waarheid en de dood. Het boek gaat over afscheid nemen, rouwen, eenzaamheid, de anonimiteit van de dood tijdens de oorlog, verzet, terreur, opoffering van burgers, macht en vooral over anders zijn in deze wereld en hoe daarin overeind te blijven. Het is een verhaal over schoonheid versus gruwel, over liefde geven en ontvangen. Over oorlog op het veld en oorlog in je binnenste. Met een heel aangrijpend einde dat nog lang nazindert en je gechoqueerd achterlaat.
Hospitaal van de dood is een fascinerend boek dat je inzicht geeft in het leven aan het front. Dat je doet filosoferen, nadenken en voelen. Een boek waarin niets zeker is, de waarheid in vraag wordt gesteld en contact leggen met anderen niet evident is. Het is geen pageturner die gemakkelijk wegleest. Je moet er echt je tijd voor nemen. En toch laat het boek je niet los. Alsof de personages je in hun macht hebben. Daarom krijgt Hospitaal van de dood van mij 3,5 sterren.
Ellen Boutsen
Boekencast
Genre: literatuur
Uitgever: Lorand.
ISBN: 9789465330938
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 131
Uitgave: december 2025
Met dank aan Lorand. voor dit recensie-exemplaar in ruil voor een eerlijke recensie.
“Het was zijn taak om met de verbrandingsoven achter het oprukkende front aan te reizen. Om mee te bewegen, als de bezemwagen bij een sportevenement. Zijn werk was het om de deelnemers die niet meer konden of wilden meedoen, op te pikken en mee te nemen naar de finish. Nou ja, dat was in dit geval de crematie, hun crematie.”
Het boek is opgedeeld in 5 delen. Elk deel start met een blanco blad met in het midden een Romeins cijfer. De delen zijn langer, maar om het leesbaar te houden wordt elk deel nog eens opgedeeld in kleinere stukken door middel van een ruit. Het lettertype is vrij klein. Het verhaal van Aleksandr en Leandra wordt verteld vanuit het personaal vertelperspectief, een verteller is aan het woord. De zinnen in het boek zijn eerder kort, er wordt geen woord verspild.
Aleksandr is een zonderling die de wereld op een nogal eigenaardige manier bekijkt. Hij filosofeert, denkt anders over dingen na, zit vastgeroest in gewoontes, is sociaal onhandig en weinig meevoelend. Met deze eigenschappen zou hij nu de stempel autisme opgeplakt krijgen. Leandra daarentegen is extravert, zoekt de schoonheid achter het leed, zit vol emoties, is sociaal heel vaardig en probeert Aleksandr te begrijpen. Zoals je kunt lezen is dit al materiaal genoeg voor een interessant verhaal. De dialogen zijn boeiend, soms warrig en dit leidt tot bizarre situaties. Je wordt er ongemakkelijk van en tegelijkertijd is het fascinerend. Het is knap hoe de auteur een wereld die zo moeilijk te begrijpen valt, toch weet vast te grijpen en te vertalen naar de lezer toe. Niet de oorlog is het grootste thema in dit oorlogsverhaal, maar het anders zijn.
De auteur heeft een speciale schrijfstijl. Er is soms wat kauwwerk aan de zinnen, de denkwijze van Aleksandr is soms een uitdaging om te volgen en de sfeer is mysterieus. Maar er zijn ook prachtige zinnen en vergelijkingen die je met plezier opnieuw leest, als taalsnoepjes. De auteur schrijft op een bijna poëtische manier. Tegelijkertijd wordt er gebruik gemaakt van humor om de zwaarte wat uit het verhaal te halen. De beschrijvingen zijn beeldend en gedetailleerd. Je bent getuige van de gruwel aan het front, voelt de koude en het vocht, proeft het stof in je mond, ruikt het angstzweet en hoort het suizen in je oren na een inslag.
“Haar stramme vingers trokken gladde strepen over haar rimpelige gelaat.”
“Het contrast tussen deze serene stilte en het helse lawaai van de oorlog voelde voor Aleksandr als een welkome afwisseling. Als een klok waarop hij zijn dagritme kon ijken.”
In Hospitaal van de dood worden filosofische gesprekken gevoerd over het ontstaan van het leven, de waarheid en de dood. Het boek gaat over afscheid nemen, rouwen, eenzaamheid, de anonimiteit van de dood tijdens de oorlog, verzet, terreur, opoffering van burgers, macht en vooral over anders zijn in deze wereld en hoe daarin overeind te blijven. Het is een verhaal over schoonheid versus gruwel, over liefde geven en ontvangen. Over oorlog op het veld en oorlog in je binnenste. Met een heel aangrijpend einde dat nog lang nazindert en je gechoqueerd achterlaat.
Hospitaal van de dood is een fascinerend boek dat je inzicht geeft in het leven aan het front. Dat je doet filosoferen, nadenken en voelen. Een boek waarin niets zeker is, de waarheid in vraag wordt gesteld en contact leggen met anderen niet evident is. Het is geen pageturner die gemakkelijk wegleest. Je moet er echt je tijd voor nemen. En toch laat het boek je niet los. Alsof de personages je in hun macht hebben. Daarom krijgt Hospitaal van de dood van mij 3,5 sterren.
Ellen Boutsen
Boekencast
Genre: literatuur
Uitgever: Lorand.
ISBN: 9789465330938
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 131
Uitgave: december 2025
Met dank aan Lorand. voor dit recensie-exemplaar in ruil voor een eerlijke recensie.
1
Reageer op deze recensie
