Indrukwekkende familiegeschiedenis

De ontwortelden van Catherine Bardon vertelt een familiegeschiedenis die voor mij een wereld opende waar ik eigenlijk nog weinig over had gelezen: die van Oostenrijkse joden in de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog. De schrijfster weet de beklemming van die periode goed voelbaar te maken. Je merkt hoe het leven langzaam maar onvermijdelijk kleiner wordt en hoe mensen steeds minder ruimte krijgen om gewoon te bestaan.

De vlucht uit Oostenrijk vormt het volgende drama. Weggaan betekent namelijk niet automatisch dat het leven beter wordt. Wilhelm en Almah moeten nog veel doorstaan voordat er überhaupt ruimte komt om aan een nieuw bestaan te bouwen. Hun weg leidt uiteindelijk niet naar de plek die zij voor ogen hadden, maar naar een eiland in de Dominicaanse Republiek waar een Joodse kolonie wordt gesticht. Daar wordt hun leven volledig omgegooid. De idealen waarmee zij vertrokken botsen met de werkelijkheid: intellectuele arbeid maakt plaats voor werken met de handen en het opbouwen van een bestaan in een totaal vreemde omgeving.

Het verhaal wisselt steeds van perspectief tussen Wilhelm en Almah, wat het verhaal meer diepte geeft. Je ziet dezelfde gebeurtenissen vanuit verschillende kanten en dat maakt hun keuzes en twijfels begrijpelijker.

De start van het boek vond ik wat minder prettig. Toen Wilhelm verliefd werd op Almah stonden er pagina’s vol met superlatieven over haar, wat op een gegeven moment wat irritant werd. Het voelde alsof haar bewondering steeds opnieuw benadrukt moest worden. Gelukkig verdwijnt dat later in het boek grotendeels naar de achtergrond. Daardoor blijft uiteindelijk vooral een bijzondere en indrukwekkende familiegeschiedenis over.