Enigszins oppervlakkig

Het is leuk om te lezen over Signe, Elisabeth en Iris maar ik snap nog steeds niet goed wat hun werk precies inhoudt. Ook professor Svartström doet schijnbaar heel belangrijk werk, maar ook daar wordt niet heel veel over verteld. De oppervlakkigheid van de decoderingswerkzaamheden maken het verhaal enigszins ongeloofwaardig en door die onvolledigheid komt het nogal naïef over. De drie vrouwen zijn gelukkig leuk genoeg om het toch een fijn boek te vinden. De meeste sympathie hebben Signe en Elisabeth. Iris is wat neurotisch, maar dat is in haar geval ook niet zo vreemd. Signe is heel erg dienstbaar, maar in de jaren 40 van de vorige eeuw kwam dat wel vaker voor. Elisabeth heeft heel veel energie. Een normaal mens houdt het leven dat zij lijdt niet vol. Het is leuk dat ze niet zo traditioneel is. Plezier maken is voor haar heel belangrijk.
Het derde deel van deze serie ga ik wel lezen. Ik moet natuurlijk wel weten hoe het verder gaat met deze vrouwen. Van enige verdieping van het werk dat zij doen, heb ik geen verwachtingen.