Razendknap

Sadie en Will zijn net met hun twee kinderen verhuisd naar een klein kustplaatsje, als hun nieuwe buurvrouw Morgan vermoord wordt. Dit, maar ook het het donkere, onheilspellende huis en de aanwezigheid van Wills duistere nichtje zorgt ervoor dat Sadie zich slecht op haar gemak voelt.

Het grootste deel van het verhaal horen we vanuit Sadie, de ik-figuur. Maar er zijn nog twee vertellers: de woeste, jaloerse Camilla en een meisje dat Muis genoemd wordt. Ik dacht gelijk te weten wie dit is, maar dit was veel te simpel. Kubica zou Kubica niet zijn als er niet veel meer achter zat, iets waar je onmogelijk zelf op zou kunnen lomen.

Kubia’s schrijfstijl is heerlijk, ze pakt me vanaf het begin. Ze slaagt er goed in om ons het claustrofobische, bedreigende gevoel van het eiland te laten doorleven, en ook de vernietigende werking van de omgeving en het huis op Sadie en haar kinderen. En dan is daar ook nog Imogen, de boze tiener waar zij geen vat op krijgt..

Kubica laat opnieuw een verbijsterende ontknoping uit de lucht vallen; niets, echt helemaal niets is wat het steeds leek en zelfs daarná volgt er nog een fantastische wending in de plot. Het is verbluffend hoe alle stukjes uiteindelijk op hun plek vallen, op en totaal andere manier dan we ons ook maar enigszins hebben kunnen voorstellen.

Deze razendknappe thriller is mooi opgebouwd, er gebeurt van alles, we kijken ernaar en we zien het niet. Grote klasse.