Prachtig taalgebruik.

Ewa – in het boek heet zij Ev als afkorting van Eveline – heeft grote twijfels over de wijze waarop haar leven zich ontvouwd heeft. Ze richt zich tussen de hoofdstukken door rechtstreeks tot haar vader, waarmee zij ons meeneemt naar haar jeugd. Het zijn stukken die me bij de keel grijpen. Want, hoewel niet zo extreem, wat een herkenning weer bij mijzelf!

Wij maken orkestrepetities mee die helemaal van binnenuit geschreven zijn, vanuit het gevoel dat je midden in het orkest zit, met je instrument. Ewa Wagner schuwt hier de technische details niet, details die een niet-strijker misschien weinig zeggen.

Wagner schrijft met prachtig taalgebruik over hoe zij zichzelf altijd kon uiten via muziek en haar stijd hierin met haar vader, haar gevoel dat het haar allemaal opgedrongen is. Haar onzekerheid en twijfel om toe te geven aan haar grootste passie, namelijk schrijven, om zich te gaan uiten met woorden is zo voelbaar, heel mooi hoe zij haar twijfel hierover kan overwinnen en zich eindelijk los kan maken van haar vader. Wat een bevrijding moet dat zijn.

Wat mooi. En petje af. Aan niets merk ik dat Nederlands Wagner’s moedertaal niet is.

Het verhaal volgt Ewa’s eigen levensloop en moeizame relatie die ze met haar vader heeft. Volgens het vrij plotselinge, voor mijn gevoel harde nawoord zijn alle andere personen fictief. Maar daar zal echt wel wat realiteit in zitten, dan kan bijna niet anders.