Wat een eye-opener

José Rodrigues Dos Santos is een Portugese journalist, schrijver en professor aan de Universiteit van Lissabon. Tot op heden schreef hij tien boeken in uiteenlopende genres.

Howard Dawson, hoofdwetenschapper van de Amerikaanse basis op Antarctica, wordt vermoord, net als hij een rapport wil opstellen over een onheilspellende gebeurtenis rondom de opwarming van de aarde. De moordenaar heeft een velletje papier naast zijn slachtoffer achtergelaten met een cryptische teken. Daarom wordt professor Tomás de Noronha, gespecialiseerd in cryptografie, door Interpol gevraagd hen bij te staan in het onderzoek op te lossen. Het mysterie rond dit getal stort Tomás in een adembenemend avontuur dat voor hem ook niet zonder gevaar is.

In eerste instantie lijkt het verhaal te gaan in de richting van een religieuze thriller, met codes die via de bijbel gekraakt kunnen worden. Maar al snel daarna blijkt het toch te gaan om een thriller die gaat over het klimaat, de opwarming van de aarde. De auteur besteedt hoofdstuk na hoofdstuk aan uiteenzettingen over de naderende klimaat-ramp. Hij doet dit in dialoogvorm, waardoor het wat lichter te lezen is en de stof zeer interessant blijft. Ook angstaanjagend, want in acht nemend dat dit boek in 2007 is geschreven maakt dat het de dreiging actueler dan ooit. Dos Santos heeft in elk geval uitstekende, bijzonder uitgebreide research gedaan. Het meest angstaanjagend in dit verhaal is dan ook dat alles op feiten berust. Op de waarheid, zoals hij ook al aangeeft met een waarschuwing voorafgaand aan de proloog.

Als cryptodeskundige is Tomas’ onderzoek snel klaar. Daarna schuift het thriller-element o de achtergrond, ondanks de wilde achtervolgingen en schietpartijen. Toch slaagt de auteur erin om de spanning vast te houden, misschien wel omdat dit verhaal iedere wereldburger aangaat.

Tomas is het hoofpersonage is het boek, we volgen alles via hem. Zijn functie is voornamelijk doe van toehoorder, en dan zelfs een beetje naïeve, dommige toehoorder die ook nog eens heel langzaam van begrip is, hetgeen niet helemaal past bij een professor . Hij komt naïef en enigszins wereldvreemd over. Nu is Dos Santos’ schrijfstijl ook populair losjes, dat werkt die indruk ook wel in de hand. Het loopt ook niet ov real even vloeiend, omdat de auteur aanduidingen van personen gebruikt waardoor je even moet denken over wie het nou gaat. Hij is onlogisch en onnodig specificerend en dat werkt juist tegengesteld.

Maar Het zevende zegel is zeer zeker een eye-opener, die een ongenadige blik werpt op de toekomst van de planeet aarde. Dos Santos leidt alles uiteindelijk tot een verrassende plot. Een mooie afsluiter is wel dat dat Tomas uiteindelijk tot mooie persoonlijke wijsheid komt.