Humorvol, confronterend

Na het overlijden van haar echtgenoot besluit Ilse om haar gevoel van pijn en eenzaamheid van zich af te schrijven. In eerste instantie omdat ze hem vast wil houden, maar later verandert dit, wanneer ze zich realiseert dat haar eigen gedrag in die laatste weken van zijn leven misschien wel erg egocentrisch is geweest. Stukje bij beetje vat ze moed om zichzelf bij elkaar te rapen en de confrontatie aan te gaan met zichzelf.

Hansen treft heel goed de bodemloze pijn na het verlies van een geliefde, ze beschrijft het als liefdesverdriet maar dan veel heviger. Ze laat Ilse het hele verhaal in de ik-vorm vertellen, rechtstreeks gericht aan haar overleden man.

Eerder had Hansen al enkele thrillers geschreven, hetgeen goed merken is aan de wijze waarop zij het verhaal opbouwt, zaadjes plant waarvan later pas duidelijk moet worden wat eruit groeit; opmerkingen de ether inslingert die oplopende spanning suggereren. Maar zeker niet in de laatste plaats is dit te merken door Ilses puzzeltocht tegen wil en dank naar de waarheid rond de mensen om haar heen, mensen die ze volledig vertrouwde.

Mijn verrukkelijke zelf is absoluut bedoeld voor vrouwen. Humorvol geschreven, in een losse stijl, uiteraard ook in heel plezierig Vlaams.