Wat als Hillary nee had gezegd tegen Bill?

Natuurlijk heeft ze veel research gedaan, misschien wel te veel. Want het eerste deel van het boek komt erg gekunsteld over. Eigenlijk ook wel logisch, want ook al heb ik niet al die boeken gelezen die ze netjes achterin noemt, ik begrijp dat het begin moet kloppen. Om dit boek te kunnen schrijven, moet er een deel waar zijn. Pas dan kun je naar het ‘What if’-gedeelte. Dus lees ik hoe het jonge meisje een jonge vrouw werd. Hoe ze Bill Clinton ontmoette, die ze dan ook nog tijden met voor- en achternaam blijft benoemen, hoe seks erg belangrijk voor het jonge stel blijkt te zijn.

Het moment dat ze erachter komt dat hij een notoire vreemdganger is, is natuurlijk het moment dat de twijfel toeslaat. Uiteindelijk, wanneer hij dat ook toegeeft, hakt ze de knoop door: ze accepteert zijn huwelijksverzoek niet.

Dan wordt het boek leuker. Dan zien we het leven van de advocate, de hoogleraar, de carrièredame die politica wordt, de oude vrijster die nooit trouwde. En dat verhaal is niet alleen leuk omdat we Hillary beter leren kennen, maar ook omdat het een stukje Amerikaanse geschiedenis is, omdat we de politiek een stukje beter leren begrijpen.

Natuurlijk komt het moment dat Bill Clinton, voorbestemd om president te worden, het niet wordt en zich terugtrekt uit de politiek. Ze komen elkaar zo nu en dan nog tegen. Hij vertrekt naar Silicon valley, trouwt twee keer, is natuurlijk miljardair. Zij vecht voor vrouwenrechten en besluit om dat via de politiek te doen.

Onvermijdelijk komt alles weer samen als in 2015 beiden besluiten om president te worden. Opvolger van Obama. Het logische pad voor Hillary, een oude droom die weer opgegraven wordt door Bill. En dus staan ze tegenover elkaar, bij de democratische voorverkiezingen. Een leuke cameo is er voor Donald Trump, hij speelt een bijrol in de strijd tussen de twee voormalige geliefden.

Wie pakt de nominatie? Wie wordt president?

Sittenfeld heeft een leuke ‘What if’ geschreven, niet op het niveau van Ira Levin of Philip Roth, maar wel een goed verhaal dat meteen een goede beschrijving van de tijdgeest is. Het miljoenen verslindende circus dat de voorverkiezingen is geworden. De vorm die steeds belangrijker wordt dan de inhoud. En dat maakte dat ik elke avond een paar bladzijden meer wilde lezen, dat ik door het boek vloog. Compliment.

Citaat: “…en hij was het type man dat heel beleefd was in de omgang, maar heel conservatief als het ging om zaken als belastingen, gezondheidszorg en lhbt-rechten, waardoor zijn minachting voor iedereen die er anders over dacht dan hijzelf op het wrede af was. Zoals zo vaak bij deze mannen was hij strenggelovig. Jaren ervoor had een juridisch assistent van me dit soort mannen – altijd vijftig-plus, altijd wit en steevast middelmatig intelligent – gymleraarpolitici genoemd. Wat uiteraard een belediging was voor gymleraren.” (p.312)