Origineel en fantasierijk idee, maar teleurgesteld door vervolg

Emmett is een tijdje ziek geweest en kan zich maar enkele flarden van die periode herinneren. Helemaal onverwacht wordt hij door een boekbinder uitgekozen om opgeleid te worden tot boekbinder. Hij heeft geen keuze, en wordt verplicht om zijn ouders en zus verlaten. De boekbinder, Seredith, is een duister persoon en hoewel Emmett al snel op haar gesteld raakt, voelt hij ook dat ze veel geheimen heeft. Op een avond gaat hij haar geheime werkplaats binnen enontdekt hij wat ze verborgen houdt. Boeken worden namelijk niet zomaar gebonden, maar worden gevuld met échte herinneringen van mensen. Mensen kunnen dus naar een boekbinder te gaan om bepaalde dingen uit hun leven te vergeten. Emmett is verbluft en denkt terug aan de klanten die 'leeg' leken na hun bezoek aan Seredith. De volgende dag wordt de boekbinder opeens heel erg ziek en een paar dagen later sterft ze. Emmett is heel erg geschrokken, maar wordt onmiddellijk door een andere boekbinder meegenomen naar een ander bedrijf. Daar ontdekt hij iets vreselijk.. Hij vindt een boek met zijn eigen naam erop! Wat in hemelsnaam zou hij zelf hebben willen vergeten?

Ik had best wel hoge verwachtingen van dit boek omwille van de heel aantrekkelijke kaft en de mooie titel. Helaas viel dat een beetje tegen. Ik vond het idee heel origineel dat boeken niet zomaar willekeurige verhalen zijn, maar échte herinneringen van mensen. Ook wanneer Emmett zijn eigen boek ontdekte, was ik heel enthousiast en benieuwd naar het vervolg. Ik hoopte dat het een vervolg zou zijn met nog meer originele ideeën en fantasie. Maar dat was het niet. Integendeel, voor mij werd het daarna zelfs een beetje saai. Ook het einde stilde mijn honger naar fantasie niet echt, aangezien het redelijk voorspelbaar en langdradig was.
Jammer genoeg liet het boek mij een beetje verward achter, hoewel ik wel nog altijd fan ben van de kaft.