Bijzonder, meeslepend en emotioneel

'Seringenmeisjes' is het verhaal van drie sterke vrouwen tijdens de Tweede Wereldoorlog, wiens paden elkaar kruisen en een grote invloed op elkaar hebben. Alle drie doen ze op hun eigen manier wat hen goed lijkt, en worden daardoor slachtoffer van de oorlog zonder dat ze daarvoor gekozen hebben.
Caroline Ferriday werkt vanuit New York voor het Franse consulaat en voelt zo de dreiging van WO II steeds dichterbij komen. Ze krijgt interesse voor Paul Rodierre, een Fransman, waardoor ze nog meer in verbinding komt met Frankrijk. Wanneer hij gevangen genomen wordt in een concentratiekamp, wil ze alles doen om hem te redden. Daarnaast werkt ze als vrijwilliger bij een bedrijfje dat hulppakketten stuurt naar opvangtehuizen.
Kasia Kuzmerick woont in Polen met haar familie en sluit zich aan voor het verzet. Terwijl ze bezig is met een opdracht voor hen, wordt ze achtervolgd en uiteindelijk opgepakt. Samen met haar zus en moeder wordt ze overgebracht naar het concentratiekamp Ravensbrück, waar ze enorm slecht behandeld worden.
Herta Oberheuser heeft in Duitsland haar opleiding tot arts voltooid, en is op zoek naar een job. Ze ziet een zoekertje over een job als arts in Ravensbrück en besluit ernaartoe te gaan. Ze wordt aangenomen, maar wordt daar gedwongen om dodelijke injecties toe te dienen. Zonder het te beseffen wordt ze tot onderdeel gemaakt van een gruwelijk groter geheel.

Dit verhaal heeft mij echt diep geraakt. Het is heel vlot geschreven, waardoor je onmiddellijk in het verhaal gezogen wordt en je helemaal meeleeft met alle personages. De 484 bladzijden van het boek vormen samen een lange rollercoaster met veel passages vol ontroering en verdriet, sommige passages met afschuw en angst voor de mensheid, maar ook passages waarin liefde, vriendschap en hoop overwinnen. Het is heel leuk hoe het allemaal begint als 3 totaal verschillende verhalen, die dan toch uiteindelijk als een puzzel in elkaar passen. Terwijl je leest hoe dokter Oberheuser steeds meer gruwelijke operaties uitvoert, is het bijzonder dat je ook enorm hard met haar meeleeft. Hoewel je beseft dat wat ze doet niet goed is, kan je het haar toch niet kwalijk nemen. Uiteindelijk doet iedereen wat hem/haar het juiste lijkt en als iedereen om je heen zegt dat je iets moet doen, is het heel moeilijk om iets anders te doen.

Wanneer ik op het einde van het boek las dat de auteur de meeste personages en gebeurtenissen gebaseerd heeft op waargebeurde feiten, vond ik het boek nóg beter en interessanter. Vooral omdat ze op dat verhaal gekomen is door brieven te lezen, plaatsen te bezoeken en mensen vragen te stellen.
De titel van het boek, 'Seringenmeisjes', vind ik ook heel mooi. Seringen zijn bloemen die pas kunnen bloeien na een lange winter. Zo bloeien deze drie indrukwekkende vrouwen open na een lange donkere periode van oorlog en zijn ze in staat een eigen leven op te bouwen.