Een duistere klassieker met een vleugje absurditeit

Dorian Gray wordt door iedereen beschouwd als een persoon met een volmaakte schoonheid en karakter. Pas wanneer hij een schilder een portret van hem laat schilderen, wordt hij zich bewust van zijn eigen schoonheid. Hij wordt jaloers op het schilderij, omdat het voor altijd jong zal blijven terwijl hij steeds ouder en lelijker wordt. Daarom wenst hij de rollen te kunnen wisselen. Dorian Gray was steeds de onschuld zelve, totdat hij Lord Henry leert kennen. Hij maakt hem bewust van de kracht die hij door zijn schoonheid heeft. Hierdoor verandert Dorian Gray en wordt zijn geest troebeler. Hij wordt verliefd op een meisje, maar wanneer zij ook haar liefde tegenover hem erkent, wijst hij haar af. Vervolgens pleegt ze zelfmoord, maar Dorian vindt niet dat hij daar iets mee te maken heeft. Wanneer hij daarna opnieuw naar zijn schilderij gaat kijken, merkt hij op dat het veranderd is. Het is ouder en lelijker geworden, terwijl hij er nog steeds even jong en knap uitziet. Zijn wens is dus uitgekomen... Hij beslist dat hij dit schilderij absoluut voor iedereen verborgen wil houden en sluit het op in een kamer.

Toen ik aan het boek begon, vreesde ik dat het erg langdradig zou zijn. Maar na een tijdje merkte ik de mooie verwoording van gedachten op, en was het veel interessanter. Ook de evolutie van het personage, Dorian Gray, doorheen het verhaal is heel bijzonder. In het begin van het boek is hij onwetend en naïef, maar op het einde van het boek is hij ontwikkeld tot een man met een eigen mening. Af en toe vond ik het verhaal een beetje bizar, maar tegelijkertijd is dat 'absurde' hetgene dat het boek siert. Hoewel dit boek in 1890 geschreven is, is er toch al sprake van een soort mannenliefde. Oscar Wilde was zijn tijd dus modern voor zijn tijd. Er zit een duidelijke boodschap achter het verhaal: Men kan aan het uiterlijk de goedheid van iemands karakter niet bepalen. Dit is een echte klassieker, en ik begrijp helemaal waarom!