Onvoorwaardelijke vriendschap tot het einde

Sommige boeken lees je uit en denk je: 'Ja, dat was nu eens een mooi boek.' Maar na een tijdje, zonder dat je het beseft, ben je die boeken alweer vergeten. Andere boeken, en die zijn zeer zeldzaam, krijgen je tijdens het lezen in hun macht en laten je na het uitlezen niet meer los. Je vergeet die boeken ook niet, ze blijven voor altijd in je gedachten. Dit is zo één van die boeken: ‘Muizen en mensen' van John Steinbeck.

George en Lennie zijn twee onafscheidelijke vrienden. Lennie heeft een mentale handicap, en is daarom heel erg afhankelijk van George. Maar ook George zou niet zonder de ander kunnen, ook al zou hij dat zelf niet snel toegeven. Na een uit de hand gelopen situatie moeten de twee vrienden op zoek naar ander werk. Dat vinden ze op een boerderij, waar ze hun mannetje moeten staan tegen de zoon van hun werkgever, Curley. Ondertussen dromen ze samen van hun eigen boerderij, waar ze alles kunnen doen wat ze maar willen. Doorheen het verhaal zijn er veel onzekerheden en spanningen, maar één ding is altijd zeker: de vriendschap tussen George en Lennie overwint álles.

Dit boekje is het kortste boek dat ik ooit gelezen heb. Het bevat maar 75 pagina’s, en toch heeft het zo’n ontzettend grote impact. In het begin had ik een beetje moeite met de spreektaal die gebruikt werd door de personages. Maar na een tijdje raak je het wel gewoon en maakt het het verhaal nog realistischer. Het is onmogelijk om niet mee te leven met wondermooie verhaal en ik heb dan ook een paar traantjes moeten wegpinken. Dit is een boek dat iedereen zou moeten lezen. Het is een pracht van een verhaal over de kracht van hoop, vriendschap en geluk. Het is er ééntje die je voor altijd bijblijft.