wat een verhaal

Meir Chalev is zo’n schrijver waarvan je na een boek weet dat je zijn ganse werk wil lezen.
Niet alleen de verhaallijn zit bijzonder goed in elkaar, de afwisseling van humor, verdriet en alle andere emoties is heel bijzonder.
En dan is er natuurlijk de bijzonder creatieve taal. Zo spreekt Roeta van haar eerste man en haar tweede alhoewel het om dezelfde mens gaat, maar een andere persoon. In dit boek zijn wel enkel Hebreeuwse woordspelingen die onvertaalbaar zijn en die me dus ontsnappen.
De verwijzingen naar passages in de bijbel zijn bijzonder grappig.
Roeta vertelt het ongelofelijke verhaal van haar familie aan een journaliste al is het bijna een monoloog. En inderdaad op het einde realiseert ze zich dat ze ook tot de familie behoort.