pfff

Amélie Nothomb, al dikwijls over gehoord maar nooit eerder gelezen. Eerste verrassing, 170 kleine pagina’s met groot lettertype. Op 2 uur gelezen in de Champagnestreek.
De Franse titel luidt “Les prénoms épicènes”. Gelukkig hadden ze de Franse versie niet in bib Kortenberg, want die titel zou mij afgeschrikt hebben.
In het boek wordt uitgelegd wat épicène wil zeggen. Waarom de vertaalster dan voor een eigenaardige vertaaltitel koos is mij onduidelijk. Bovendien moet het “lief heeft” zijn.
Daar alvast een eerst kritiek. In de vertaling heb ik mij dikwijls gestoord. Zo werd “walking diner” vertaald als “lopend diner” terwijl “staand” voldoende moet zijn.
Ook het te pas en te onpas gebruiken van de zin “ik snap het”. Misschien heel populair bij de jeugd en in “thuis”.
Dan het verhaal zelf. Kort en bondig, niks voor mij. Alles zwart-wit. Wie slecht is, is in alles slecht.
Dikwijls nogal kort door de bocht.
Voorbeelden.
Claude mag dit filiaal in Parijs oprichten oa omdat Dominique een perfecte secretaresse is, maar zij weet dit niet….
Nooit contact met haar ouders na het huwelijk….
Kan je een leven lang leven als Claude? En hoe kwam hij erbij dat Reine hem zou terugnemen na 20 jaar……
Epicene denkt al als een volwassene op 5 jarige leeftijd.
Reine komt er eigenlijk nog goed uit terwijl zij wel de eigenlijke oorzaak van alle ellende is.
Ondertussen nog eentje van Amélie gelezen, maar we zullen het daar bij laten.