Met Ilja in de achtbaan

Als een wijnkenner een thriller schrijft met de titel Château Fatale denk je meteen dat het een parodie betreft. Die gedachte houdt nog even stand als de eerste personages zich aandienen, figuren met zulke bijzondere uiterlijke kenmerken dat ze er hun bijnamen aan ontlenen.

Er trekt een bonte stoet figuren voorbij, waarvan de slimme albinoneger Edelweiss de enige is wiens karakter goed is uitgediept, zodat je als lezer enig begrip krijgt voor zijn handelen. Hoe anders ligt dat bij de tweede hoofdpersoon, de aantrekkelijke, jonge Figaro-journaliste Leonie Fougard, die na de moord op haar vriend Serge toevallig verstrikt raakt in een netwerk van bouwfraude, drugshandel, liquidaties, wijnfraude, ontvoeringen,afpersingen, moorden en dus zo ongeveer het hele scala aan misdadige activiteiten.
Leonie is een ietwat naïeve dame die op cruciale momenten haar mobiele telefoon vergeet of niet opgeladen heeft, een gevangen genomen crimineel weer vrijlaat nadat deze belooft haar niets te zullen doen, en op eigen houtje achter zware criminelen jaagt. Enfin, zich voortdurend in de nesten werkt en menigmaal door handlangers gered moet worden.

Met een boek van ruim 500 pagina's zou je verwachten dat het snel verveelt, maar dat valt reuze mee. Ilja Gort schrijft prettig en met zeer veel vaart. Vooral in de tweede helft rijgen achtervolgingen, schietpartijen en ontploffingen zich aaneen. Er vallen doden bij bosjes, en Gort schroomt niet gedetailleerd te beschrijven hoe bloederige ledematen in het rond vliegen, mensen levend verbranden of een gruwelijke marteldood sterven. Dit doet bijna grotesk en soms lachwekkend aan. Eng is het elk geval niet, daarvoor is de actie te uitvergroot. Het leuke van een boek lezen is dat je je eigen fantasie kunt gebruiken. Bij Château Fatale is dat niet nodig, deze thriller ontrolt zich als een Amerikaanse actiefilm waarbij je soms nauwelijks op adem kunt komen.