Costantini wekt geen gevoel op

Michele Balistreri groeit op in een welgesteld Italiaans gezin, in Tripoli begin jaren zestig. Terwijl zijn oudere broer Alberto ijverig studeert, begeeft puber Michele zich met enkele vrienden op het criminele pad. De moord op zijn buurmeisje Nadia en de dood van zijn moeder maken hem nog harder, voor moord deinzen de jonge vrienden al niet meer terug. De staatsgreep van Khadaffi maakt een einde aan Micheles comfortabele leven. Net als de meeste Italianen vlucht hij naar zijn vaderland.

Het verhaal gaat verder in de jaren tachtig. Michele werkt dan in Rome bij de politie en onderzoekt de moord op een Argentijnse studente. Die moord blijkt overeenkomsten te vertonen met de recente gewelddadige dood van meer vrouwen, plus die van Nadia, vele jaren geleden.

De wortels van het kwaad begint zeer veelbelovend als een boeiende historische roman. De wijze waarop Roberto Costantini landschap, gebeurtenissen en personen beschrijft doet enigszins denken aan het werk van Khaled Hosseini. Je voelt de hete Libische woestijnwind en hoort de scooters door de Romeinse stegen. Maar al behoorlijk tegen het einde neemt het verhaal een andere wending. De roman transformeert tot thriller. Het lijkt alsof de uitgever heeft geadviseerd: Roberto, stop er meer spanning in, dat verkoopt beter.

Het tempo wordt opgeschroefd, de lezer belandt met de hoofdpersonen in een achtbaan. En omdat geen enkel personage ook maar enige empathie opwekt. -zelfs Michele Balistreri is een onaangename man –laat het je warm noch koud dat er in de laatste hoofdstukken heel wat koppen rollen.

De wortels van het kwaad is het tweede deel in een trilogie. Daar kwam ik pas achter nadat ik het boek uit had, en dat is beslist een compliment. Dit boek laat zich dus uitstekend afzonderlijk lezen. En het maakt toch ook wel nieuwsgierig naar deel drie.