Polderthriller voor dummies

Zo’n typische polderthriller tussen al dat Amerikaans, Brits en Scandinavisch geweld door is af en toe een verademing. René Appel zet oer-Nederlandse karakters in een oer-Nederlandse setting neer. Drugshandel, uitbuiting van Oost-Europese vrouwen, xtc-gebruik in disco’s, nachtelijke ritten naar de Rotterdamse haven, het komt allemaal aan bod.

In ‘De kortste nacht’ draait het om de brave Rob Koolwijk. Hij is getrouwd met Hortensia, de jongere zus van zijn vroegere jeugdvriendin Marjon. Ze vormen een doorsnee gezin in een doorsnee nieuwbouwwijk. Samen met zijn schoonvader runt hij een slecht lopend partycentrum. Marjon verdronk tijdens een schoolkamp, en Rob was zijdelings bij dit drama betrokken. Hij heeft de ware toedracht decennia lang verborgen gehouden, alleen zijn toenmalige beste vriend Edwin is op de hoogte van alle details. De gladde charmeur Edwin heeft inmiddels carrière gemaakt in de misdaad en ziet in Rob een gemakkelijk slachtoffer voor chantage. Hij zet de sullige Koolwijk onder druk om te dienen als dekmantel voor enkele criminele klussen.

René Appel zet zijn karakters zonder veel omhaal neer. Hij bedient zich van eenvoudig taalgebruik zonder diepere lagen. Op zich niet vervelend, alleen jammer dat hij de lezers niet al te hoog lijkt in te schatten, getuige zijn vele uitleg en herhalingen. Als je in een criminele context nog beschrijft wat ‘çreatief boekhouden’ betekent, en een reeks synoniemen opdreunt voor ‘staatshotel’, komt dat behoorlijk betuttelend over. Ook het feit dat Rob maar niet lijkt door te hebben dat zijn vroegere vriend een crimineel is, is ongeloofwaardig. Het kwartje valt pas bij de horecaman als de politie voor zijn neus staat. De lezer heeft al heel veel eerder door hoe de vork in de steel zit. Mede daarom is ‘De kortste nacht’ nergens spannend. En hoewel Appel er in de laatste fase nog een draai aan probeert te geven, van een verrassende ontknoping is evenmin sprake.