Graven in het verleden

Het is een verademing weer eens een rechttoe rechtaan boek te lezen. Geen gecompliceerde verhaallijnen, veelvuldige flashbacks of het verhaal afwisselend verteld door dader en slachtoffer. Nee, gewoon een soepel geschreven chronologisch boek zonder poespas. Laat dat maar over aan het ervaren schrijversduo Nicci French.

Frieda Klein is de hoofdpersoon in een achtdelige reeks, waarvan de titels opeenvolgende dagen van de week bevatten. Blauwe maandag vormde in 2011 de aftrap, onlangs verscheen Donderdagskinderen. De boeken zijn prima afzonderlijk van elkaar te lezen, al zijn er af en toe verwijzingen naar het verleden van Frieda Klein. Zoals misdadiger Dean Reeve, die telkens even opduikt.

In Donderdagskinderen keert Frieda Klein terug naar Braxton, waar ze haar jeugd doorbracht. Veel oud-schoolgenoten wonen er nog. Aanvankelijk lijken ze blij Klein, inmiddels een bekend psychotherapeut in Londen, te zien en voelen ze zich zelfs vereerd met haar bezoek. Dat verandert snel als blijkt dat Frieda Klein met een doel komt: achterhalen wie haar 23 jaar geleden thuis verkrachtte. Een van haar patiënten blijkt namelijk recent door dezelfde man verkracht, dus de dader van destijds is nog steeds actief. Het moet een oud-schoolgenoot zijn. Alleen heeft iedereen een alibi, omdat de pubers toen massaal het concert van de groep Thursday’s Children bezochten.

Het aardige is dat Frieda Klein helemaal geen sympathiek persoon is. Ze reageert vaak koel en kortaf, is met haar familie gebrouilleerd en laat uiteindelijk ook in Braxton geen vrienden achter. Dat maakt mede dat je als lezer niet automatisch haar kant kiest, maar af en toe ook begrip krijgt voor de ‘tegenstanders’, en alle gebeurtenissen vanuit wisselend perspectief beschouwt.