Nieuwe Haynes is gemiste kans

Op een late herfstdag wordt bij een boerderij het bebloede lijk van een jonge vrouw gevonden. Diezelfde dag treft de politie een tweede dode vrouw aan, die met haar auto in een ravijn is gereden. Het laatste geval lijkt een zelfmoord, maar al spoedig wordt een verband tussen de twee slachtoffers gelegd en sluit men een dubbele moord niet uit. De gedreven hoofdinspecteur Louisa Smith, die vooral leeft op koffie en Kitkat, zet met haar team de tanden in de zaak.
Zij verhoren een reeks betrokkenen, en gaandeweg ontrafelen zich steeds meer details. Familie-intriges, overspel, ex-geliefden binnen het politiekorps die de werkverhouding op scherp stellen, geheime lesbische relaties, en als kers op de taart een inspecteur die zich overgeeft aan wurgseks met een moordverdachte. Meer dan genoeg ingrediënten voor een sappig en spannend boek, zou je denken.

Dat Elizabeth Haynes daar desondanks niet in slaagt is bijzonder. Zij zet geen doorlopend verhaal op papier, maar schrijft in een soort dagboekvorm. In plaats van hoofdstukken kiest ze ervoor het verhaal in dagen en tijdvakken, tot op de minuut nauwkeurig, te verdelen. Ze voegt daar ook nog letterlijke weergaven van dataverkeer, formulieren van getuigenverklaringen en soortgelijke documenten aan toe, hetgeen de vaart uit het toch al niet zo snelle verhaal haalt. Dat is jammer en bovendien onnodig. Haynes bewees namelijk al eerder dat ze een goede thrillerschrijfster kan zijn die geen stijltrucs nodig heeft.
In haar nawoord legt ze nog wel uit dat zij zelf jaren als analist bij de politie van Kent heeft gewerkt. Analisten zoeken vooral naar patronen en details en werken met tijdlijnen en associatiekaarten. Allemaal prima natuurlijk, maar pas dat liever niet toe in een thriller. Die moet gewoon lekker eng en onderhoudend zijn.