Kom alsjeblieft liggen, schat

Ergens in Drenthe kwam Pauline Slot toevallig op een dierenbegraafplaats terecht. Ze las de stenen, bekeek de knuffels en kluiven en barstte net niet in lachen uit. Toen had ze zelf nog geen hond.

Dierenliefde in tijden van welvaart. Je zou er allerlei enge theorieën over kunnen bedenken. Van met diamanten ingelegde halsbanden tot bezoeken aan de hondenbeautysalon. Gelukkig draaft Pauline Slot niet door. Haar eerste hond Molly is en blijft in alle opzichten een dier. Althans, in het begin. Want gaandeweg verandert er toch wel wat in Slots huishouden. Sluipenderwijs wordt Molly een medemens.

Dat begint al tijdens de gehoorzaamheidscursus, waar Slot veel moeite heeft met haar rol als roedelleider. Liever is zij mensenmoeder. En het afsnauwen met commando’s als Zit! en Kom! ligt haar evenmin . ‘Kom alsjeblieft even hier liggen, schat’ klinkt toch veel vriendelijker?

De oude fleecedeken uit de begindagen maakt snel plaats voor een mooie mand. En als Molly’s halsband toch niet zo goed bij haar vacht kleurt, komt er direct een nieuw exemplaar.

Maar het wordt pas echt serieus als de nog jonge Molly ziek blijkt. Het dier, een Spaanse verschoppeling die via een idealistische stichting naar Nederland is gehaald, lijdt aan de ziekte leishmania. Pauline Slot twijfelt geen seconde en laat alle medische mogelijkheden los op de hond. Totdat Molly echt niet meer te redden blijkt, en afscheid nemen onafwendbaar is.

Pauline Slot heeft een fijne, vlotte pen. Ze schrijft vaak humoristisch, soms ontroerend. Het boek is een aanrader voor hondenbezitters en eigenlijk voor iedereen met een viervoeter. Zelfs voor wie overweegt een dier te nemen, want ze legt de valkuilen van Marktplaats, asiels en belangengroepen haarfijn bloot. Maar bovenal is dit boek een liefdevol monument voor Molly.