De Waard schuwt het experiment niet

De kamers uit de titel van het debuut van Bosschenaar Lucas de Waard zijn plekken in je hoofd waar je kunt schuilen voor de harde buitenwereld. Het meisje Pandora heeft er een gebouwd, de muren zijn zwart als een schoolbord waarop ze schrijft want praten kan ze niet. Bo kan gedachten horen, onder andere die van Pandora, en daarom vinden anderen hem gek. Hij geeft zijn jeugdvriend Aram, een ontslagen televisiepresentator die net is gescheiden van een rechercheur, de schuld van zijn ongelukkige leven. Het verhaal draait om Aram die probeert goed te maken dat hij Bo vroeger in de steek liet.

Het boek van De Waard (1984) is voor iedereen die houdt van surrealistische films als Being John Malkovich. Een onwaarschijnlijk verhaal, gewetensvragen, ongelukkige mensen, pogingen het voor henzelf en anderen beter te maken die alleen maar meer gekheid tot gevolg hebben. Geen vrolijk verhaal, wel met veel plezier geschreven. Dat plezier heeft ongetwijfeld te maken met de podiumervaring van De Waard: hij weet hoe hij een publiek moet vermaken en hoe je goede scènes schrijft. De Waard schreef tientallen theaterteksten, onder andere voor festival Boulevard en hij heeft een gesproken column voor het nieuwscafé van het Brabants Dagblad. De dialogen zijn de sterkste stukken in het boek. Kort, krachtig en een beetje gek, zoals wanneer hoofdpersoon Aram zijn spiegelbeeld interviewt alsof ze in een talkshow zitten.

Nadeel van De Waards schrijfstijl: het zijn allemaal korte scènes. Om de paar bladzijden spring je naar een andere scène of naar het hoofd van een ander personage in een monologue intérieur. De schrijver vond het zelf wellicht ook allemaal wat veel en gebruikt daarom verschillende lettertypen om enige structuur in zijn fragmentarische verhaal te brengen. Maar vooruit: de verknipte vorm hangt samen met de inhoud van zijn debuut. De Waard schuwt het experiment niet en dat is alleen maar te prijzen.