Felix Post is de nieuwe Frits van Egters

‘De avonden, maar dan in het nu’, staat op de achterflap van de derde roman van Philip Huff (1984). Het is niet de enige verwijzing naar Gerard Reve. Alleen de titel al: Boek van de doden, doet denken aan Reves beste werk Het boek van violet en dood. In beide boeken wordt bovendien gerouwd na een verkeersongeluk. Net als De avonden is Boek van de doden het verhaal van een jongeman, bij Reve heet die Frits van Egters en hier Felix Post, die de dagen voor kerst nadenkt over wat hij in godsnaam met zijn leven moet.

Naast die naar Reve heeft het boek nog meer verwijzingen naar dode schrijvers. Bukowski, Hemingway, Salinger, Yates ze komen allemaal voorbij, misschien wel te vaak. De hoofdpersoon is een schrijver, het is nou eenmaal zijn wereld, maar je kunt je afvragen of Huff hier niet te veel bezig is met het afdwingen van vergelijkingen.

Philip Huff schrijft zinnen die dagen in je hoofd blijven hangen. ‘Je hebt verdomme altijd meer dorst dan je drinken kunt; er komen altijd meer levens bij die je ook had kunnen leven, niet minder.’ Keuzes, daar gaat dit boek over, of beter: het niet maken van keuzes. Het proberen te ontsnappen, het niet kunnen bepalen van enige richting. ‘Alleen als je dood bent […] ken je de rust van het géén-keuze-hoeven-te-maken.’ Het enige wat de mensen in dit boeken zeker weten is: ‘We nemen onze pillen in en we leven nog’. Het sterkste van Boek van de doden is dat je tot het eind niet weet hoe dit gaat aflopen. In de goot, aan de rand, of ergens warm binnen? Het is Huff gelukt van Felix Post een mens te maken en dat is misschien wel het grootste compliment dat je een schrijver kunt maken.

Boek van de doden is expliciet geplaatst in deze tijd. Bekende televisieprogramma’s komen voorbij, hoewel niet met naam genoemd, Huff beschrijft de skinny jeans. Het mooist is de verwerking van de moderniteit van de mobiele telefoon en WhatsApp, de ongemakkelijkheid en het voyeuristische van dat regeltje ‘aan het typen…’, het wel of niet online zijn van die ene persoon en hoe laat dan voor het laatst. Het lukt Huff om zijn ‘De avonden van nu’ hiermee een nieuwe dimensie te geven.