Een wereld vol gelijkgestemden

De boodschap, of het levensmotto van Lena Dunham, staat op de een-na-laatste bladzijde van het boek. In het dankwoord schrijft de Amerikaanse filmmaker en actrice over ‘mijn belangrijkste hoop, dat de wereld vol gelijkgestemden is’. Dunham (1986) werd bekend als bedenker, producer en hoofdrolspeler in de televisieserie Girls, die gaat over een groep twintigers in New York.

Dunham twijfelde blijkbaar of ze ook schrijver kan zijn, en schreef een boek over haar twijfels. Not that kind of girl, met als ondertitel ‘Levenslessen om (vooral niet) op te volgen’ valt onder het kopje bekentenisliteratuur, maar niet helemaal. Het is geen autobiografie, geen dagboek, het zijn geen essays en geen korte verhalen en een zelfhulpboek of chicklit is het ook niet. Driewerf hoera voor genrevervaging, maar Dunham wil zo veel in haar boek dat het nergens echt op gang komt. Het interessantst zijn de stukken die korte verhalen zouden kunnen zijn, zoals de zeventien bladzijden over vluchtgedrag op schoolkamp.

In vijf delen (liefde en seks, lichaam, vriendschap, werk en het grote geheel) schrijft Dunham over de gynaecoloog, werken in een luxekinderkledingzaak, wat ze op een dag eet (en de bijbehorende calorieën), gedachten over de dood en de vraag of je wel of niet platonisch bij een jongen kunt blijven slapen. Bekentenisliteratuur kan maar beter grappig zijn, en daarin slaagt Dunham heel goed. ‘Ik ben al teruggekomen op mijn besluit om vegetariër te zijn en schaamde me daar zo over dat ik tijdens de lunch tegen mijn vriendinnen zei dat er tofuprosciutto op mijn brood zat […] Ik kan mijn identiteit niet steeds weer herzien en computers haten is een deel van mijn identiteit.’

Sterk is het laatste stuk Gids voor weglopers, over verlangen om aandacht als kind en een zoektocht naar jezelf als (bijna) volwassene. Een spannend en verwarrend leven, maar vaak ook heel gewoon. Hebben wij dat in de kapitalistische wereld inderdaad niet allemaal?