Achter de regenboog is het gitzwart

De meeste verhalen vertellen niet wat er gebeurt met de gebroken harten, de ontroostbaren, de gekken, de geknakten. Waarom? Omdat die allemaal doodgaan. Dat schrijft Solomonica de Winter (1997) in haar debuut Achter de regenboog. Het is daarom dat haar hoofdpersonage Blue is geobsedeerd door The wizard of Ozvan Lyman Frank Baum. Blue praat niet, alleen bij hoge uitzondering wordt wat gegromd of gefluisterd, Blue leest alleen ‘het verhaal waarin het einde zo perfect is als het maar kan’. Blue is een 13-jarig meisje, getraumatiseerd door de dood van haar vader. Ze is zo boos dat ze degene die verantwoordelijk is voor haar verlies, wil vermoorden. Alleen dat boek geeft haar rust. ‘In die wereld stoort niemand me, veroordeelt niemand me, maakt niemand me bang.’

De vraag die iedere lezer zich zal stellen bij het debuut van De Winter (kan een meisje van 16 jaar een volwassen roman schrijven?) wordt naar de achtergrond gedreven door de kracht van het verhaal. Maar vooruit, om er toch iets over te zeggen: ja, het kan. Ze deed het trouwens in het Engels, omdat ze enige tijd in Amerika woonde. Nu is ze terug in Nederland en verschijnt de vertaling. Niet dat er niets op het boek aan te merken is. De Winter schetst de meest originele beelden, maar gaat nog te vaak over het randje van de pathetiek. En waarom die paar pagina’s in het begin om het verhaal van The wizard of Oz na te vertellen? Dat kennen we wel.

Een andere vraag is er overigens ook: was dit boek er ook gekomen als Solomonica de Winter niet de dochter was van schrijversechtpaar Leon de Winter en Jessica Durlacher? Op die vraag is geen antwoord. Behalve dat het opvallend is dat op de flap wel wordt geafficheerd met haar ouders. De schrijfster had er ook voor kunnen kiezen dat niet te doen.

Terug naar de kracht van het verhaal. Achter de regenboogis een boek dat je om de paar bladzijden liefst zou wegleggen. Te intens, te akelig, te dichtbij je eigen demonen misschien. Het is een adembenemend en akelig verhaal vol haatgevoelens verteld uit het hoofd van een psychiatrisch patiënt. Door de verwijzingen naar Oz mag duidelijk zijn dat Blue in een andere wereld leeft, waar niks geen regenboogkleuren zijn maar het leven gitzwart is. Niemand wil daar zijn, maar hoe kom je er vandaan?