Een roman die huilt én lacht tegelijk.

Virginie Grimaldi brengt met “Groter dan de hemel” misschien wel haar meest persoonlijke boek tot nu toe. Twee gekwetste mensen, Elsa en Vincent, kruisen elkaar in de wachtkamer van hun psychiater. Zij, uitvaartconsulente, rouwend om haar vader. Hij, een succesvolle schrijver die niet meer weet waarom hij schrijft. Op het eerste gezicht hebben ze niets gemeen, behalve dat ze zich allebei gebroken voelen, hun kwetsbaarheid en hun behoefte aan ademruimte.

Grimaldi had ik eerder leren kennen deze zomer, op reis, met haar boek “Onder de sterren”.
Die vond ik PRACHTIG , en dit boek is anders, maar opnieuw BIJZONDER MOOI.

Elsa en Vincent leren elkaar eerst verdragen, dan begrijpen. Net als wij in het echte leven, onhandig soms, met vallen en opstaan, maar altijd oprecht. Hun relatie, opgebouwd tussen stiltes, en kleine grapjes, voelt als een weerspiegeling van de schrijfster zelf: Virginie als dochter, als vrouw, en als schrijfster. Het lijkt alsof ze zichzelf in twee personages heeft verdeeld om haar emoties beter te begrijpen.

De dialogen zijn scherp, de emoties duidelijk voelbaar, en achter de lichte toon schuilt volop diepgang. Het is geen boek dat troost biedt, maar een boek die met je meeloopt, het neemt je bij de hand, laat je lachen door je tranen heen, en herinnert je eraan dat je altijd opnieuw kunt leren ademen.

Groter dan de hemel doet zijn titel alle eer aan: het is een verhaal vol gevoel, licht en menselijkheid, dat nog maar eens bewijst hoe Virginie met haar hart schrijft.

Trefwoorden: Tederheid, humor, rouw, veerkracht, menselijkheid