Vrouwen aan de macht?

In eigen land (Spanje) is reisjournalist Ibon Martìn al langer bekend met boeken over zijn eigen pittoreske Baskenland. In het vorige decennium verscheen een thrillervierluik met Baskenland zelf in een hoofdrol. Bestsellers in Spanje, maar enkel naar het Engels vertaald. Zijn serie rond Ane Cestera en haar team, eerst De dans van de tulpen en nu Het uur van de meeuwen, is gelukkig wel in het Nederlands vertaald bij uitgeverij Xander.
In het vissersdorpje Hondaribbia, vlak bij de Franse grens, vindt tijdens de optocht van het jaarlijkse festival, een gruwelijke moord plaats. De dader verdwijnt in de drukte. Onderzoeksleider Madrazo van de speciale eenheid is op pelgrimstocht; zijn vervangster Ane Cestero moet met Julia, Inaki, Aitor en Izaguirre met slechts schaarse aanknopingspunten onderzoek doen. De zaak heeft veel tentakels, van de visserij tot de wijn- en ciderhandel, van de zoutvlaktes tot in Frankrijk. Met tegenwerking van de plaatselijke politiecommissaris en de ex-man van het slachtoffer. Dat liep mee in een betoging tegen de traditionele mannelijke onderdrukking in hun dorp. Rechercheur Ane is een bijzondere vrouw, die rede en gevoel voortreffelijk combineert in haar onderzoek. In het eerste deel (De dans van de tulpen) zijn Baskenland, zijn bewoners en hun eigenaardigheden, Madrazo, Ane en de andere leden van de speciale eenheid al met vaste hand en rake penseelstreken neergezet. Het is dus handig om De dans van de tulpen gelezen te hebben.

In Het uur van de meeuwen levert Ibon Martin het bewijs voor zijn vakmanschap. Hij heeft de verschillende verhaallijnen mooi in elkaar verweven. Inspecteur Madrazo is om persoonlijke redenen op pelgrimstocht naar Santiago de Compostela. Die persoonlijke redenen sluiten aan bij de manier waarop zijn ex-vriendin en collega Ane privé zwaar te lijden krijgt onder deze moordzaak. Femicide, drugssmokkel, vrouwenhandel, zelfs de moeilijke samenwerking tussen verschillende (inter)nationale politiediensten komen aan bod.

Er zijn wat kleine mankementen. Voor wie het team niet kent, zijn veel verwijzingen in Het uur van de meeuwen onbegrijpelijk. Dat valt op te lossen met enkele rake duidende zinnen, zoals in andere thrillerseries gebeurt. Typisch Baskische namen, uitdrukkingen, dranken worden nergens verduidelijkt. Een verklarende woordenlijst aan het einde zou handig zijn. Jammer genoeg zijn ook plot en intrige ietsje dunner, waardoor een ervaren speurhond te vroeg het juiste spoor kan ruiken.

Die schoonheidsfoutjes bederven echter niets aan het leesplezier. Daar zorgt de zwierige pen van Ibon Martin wel voor. Het verhaal volgt een strakke tijdlijn, waarbij vanuit elk hoofdpersonage telkens een stukje van zijn of haar verhaal wordt toegevoegd aan het grote geheel. Moet je aan het werk? Na elk vrij kort hoofdstuk kan je Het uur van de meeuwen even wegleggen.