Met zestien PK naar de ondergang

De Britse prille dertiger Greg Buchanan heeft internationaal naam gemaakt met zijn video’s en graphic novels. Zestien paarden is zijn thrillerdebuut.
In de weide van boer Albert Cole en zijn dochter Rebecca liggen zestien paardenhoofden en -staarten. De hoofden liggen half begraven, enkel zestien troebel ogen staren recht omhoog, de staarten schakelen de hoofden aan elkaar.
Rechercheur Alec Nichols, alleenstaande vader van Simon, en forensisch dierenarts Cooper Allan worden op het onderzoek gezet. De feiten spelen zich af in het zieltogende kuststadje Ilmarsh, waar grauwe, sombere wolken inbeuken op de grijze, vergane glorie van de pier en de winkelpromenade. Nichols, Allan en verscheidene paardeneigenaars zijn complexe, getroebleerde personages. Een geheimzinnige ‘dienst’ neemt de leiding over als er doden vallen en Nichols’ zoon wordt vermist. Er is de dreiging van massale anthrax-vergiftiging na een drama op een eiland. De ontknoping volgt quasi-nonchalant in de epiloog, een dialoog tussen Allan en haar psycholoog, in een verplicht bezoek.

Dit is allerminst een gewone thriller. Het verhaal wordt verteld in stukken en brokken. Korte scènes, soms bruusk afgebroken, volgen elkaar op. Daardoor wordt de tijdlijn soms onduidelijk. Die sprong van heden naar verleden, of toekomst, en weer terug komt bovenop de verschillende vertellers in het verhaal. Daardoor lijkt het hele verhaal een complexe cake, met wel 36 ingrediënten waarvan je bij lezing van het recept denkt: hier kan gewoon niks lekkers van komen.

En toch komt er een goed ruikende en smakende cake uit de oven. Dank daarvoor aan de culinaire of liever beeldend literaire kwaliteiten van Greg Buchanan. De beschrijvingen van Ilmarsh en omgeving, het verlaten eiland, de weiden, het moeras, het strand en de zee, dat alles onder een novemberhemel, zijn oersterk. Het is niet verwonderlijk dat het boek verfilmd wordt; de locaties, de personages en de dialogen zijn al perfect beschreven. Hier tekent de graphic novellist met een briljante schrijfpen een verhaal.

Dat verhaal is allerminst klassiek te noemen. Wel een wie en wat, maar geen hoe, wanneer of waarom. Welke reden was er voor de afschuwelijke (en te levendig beschreven) wreedheden op paarden en andere dieren? Zeewier en anthrax? Een geheimzinnige dienst in Groot-Brittannië? Ook een doorwinterde thrillerlezer moet zeer geconcentreerd blijven lezen om elk detail mee te krijgen.

Dat doorlezen is vanzelfsprekend. Daar staan de diamantjes aan dialogen en weerbeschrijvingen garant voor. Ik kijk uit naar een tweede boek. Maar eerst wil ik de verfilming van zestien paarden zien.