Advertentie

Als je over een boek van een Nobelprijswinnaar schrijft, dan doe je dat met enige schroom. Zij die het kunnen weten hebben al hun idee over deze auteur gegeven.

Een centrale zin: "In al deze jaren heb ik uit mijn ervaring de conclusie getrokken dat er maar een goede manier is om een prangend probleem op te lossen, namelijk rustig kijken hoe het verandert en je boot voortduwen met de stroom mee."

Dit verhaal begint in een armoedige streek in het China van de jaren zestig van de vorige eeuw waar kinderen een zegen waren. Een mannelijk nageslacht was zeer gewild. In de jaren zeventig kwam er de eenkindpolitiek. De tante van de ik-verteller werkt als gynaecologe met harde hand mee aan de realisatie hiervan. Welvaart vereist geboortebeperking.
Naarmate het land er economisch op vooruitgaat, betaalt men de boetes voor de 'overtallige kinderen' met de glimlach, neemt de corruptie toe, worden zelfs draagmoeders ingezet. Er wordt uiteindelijk zelfs gealludeerd op genetische selectie, in het belang van het land.

'Kikker 'en 'baby' worden in het Mandarijns blijkbaar beiden met eenzelfde woord uitgesproken 'Wa' . Echte kikkers kan men plattrappen of kweken. 'Kikkervisjes' kunnen met teveel in een klein watertje zwemmen. Maar op einde van het verhaal, als men zich tijdens het leven laat voortdrijven met de stroom, moet men met zichzelf in het reine komen. Ongeboren leven doden - met bijhorende 'collateral damage' - werkt op een mens, de band tussen ouder en kind is niet te koop of te verkopen, verlangen naar moederschap kan een obsessie worden .

Op de flap van het boek staat dat 'ironie' het handelsmerk is van Mo Yan, en dat hij een humoristische kijk op dingen geeft. Hier passen voor mij eerder de termen 'cynisme' en 'sarcasme.' De pijn sneed me door het hart.
De auteur laat hierbij zijn bittere verbeelding de vrije loop. Dat hij in het boek daarbij verwijst naar Cervantes met zijn Don Quichot is geheel van pas. Wie niet meedrijft vecht tegen windmolens.

Het laatste deel bestaat uit een toneeltekst, waarbij het verhaal nog een keer tot het absurde wordt uitvergroot. Dat hierbij een heilsdronk wordt gehouden op de Communistisch Partij om haar te danken voor de goede leiding, kan dubbel worden geïnterpreteerd: ernst of bijtende spot? Mo Yan is handig genoeg om vragen op te roepen maar ze onbeantwoord te laten.


Reacties op: Geweten versus meedrijven met de stroom

47
Kikkers - Mo Yan
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Onze partners