Geen 'verzwijgen', maar een vervelend 'misleiden'

'Scène na Scène huiver je van spanning, genot en vrees.'
Die kop op de kaft wil de potentiële lezer verleiden om zich op het boek toe te leggen. Bij mij met succes.
Op zich heeft de plot alle mogelijkheden om een huiveringwekkend en spannend werk te worden. Het verhaal speelt zich af in het zeventiende-eeuwse Toscane waar de 'wasmodeleerder' Geatano Zummo in dienst treedt van groothertog Cosimo III.
Zummo specialiseerde zich in het minutieus afbeelden van ziekte, dood en verderf. Groothertog Cosimo III was een vorst met een mislukt huwelijk die, omringd door slechte raadgevers, vervolgingscampagnes liet opzetten tegen Joden en iedereen die zich niet aan de strikte katholieke moraal hield. Het leidde tot een soort schrikbewind. De hoofdfiguren en zij die naast hen worden opgevoerd, hebben elk wat te verzwijgen over hun verleden of hun plannen.
Zeg zelf, kan dat allemaal niet tot een huiveringwekkend en spannend boek voeren?
Helaas, slechts de laatste vijftig bladzijden konden ons boeien. Wat ervoor komt is vervelend, en geschreven in een stijl waarmee zelfs de griezeligste details evenzeer op het gemoed blijven kleven als een zoutloze bereiding in een tefalpan.
Op de binnenflap staat nochtans dat auteur Rupert Thomson al verschillende prijzen heeft gewonnen, waaronder er twee met naam worden genoemd. Even kijken op het web wat ervan aan is. Geen van de twee prijzen heeft hij gewonnen. Hij stond telkens wel op de shortlist. Voor een niet-fictie verhaal (memoires)haalde hij wel een prijs.
'Verzwijging' was voor mij eerder een 'misleiding'. Maar over smaken en kleuren valt niet te twisten.