Een evenwichtsoefening tussen verheerlijken en verafschuwen van de oorlog

De titel van het boek dat is las, was 'Victus . De val van Barcelona'. Deze titel is in de latere uitgave gewijzigd in 'Victus, de man die leerde bouwen, liefhebben en vernietigen'. De nieuwe titel kwam er misschien omdat Barcelona pas na een lange aanloop in het vizier komt. (En er een vervolg kwam?)
Mijn exemplaar was een zeer verzorgde uitgave, met plattegronden en afbeeldingen van hoge krijgsheren.
Deze auteur kan schrijven!
Ik heb veel geleerd over militaire bouwkunde in de achttiende eeuw en een inzicht gekregen in de maatschappelijke en politieke geschiedenis van Catalonië en Spanje. Hierbij steekt de auteur zijn minachting voor de pragmatische, eerzuchtige, domme en/of laffe elite niet onder stoelen of banken. De gewone soldaat is kanonnenvlees (hoewel sommige militaire bouwmeesters dat in de hand willen houden). Galgen, bloed en afgerukte ledematen aan alle kanten.
De vraag blijft hangen of sterven tot de laatste man (vrouw) ter wille van land en eer te verkiezen is boven het vermijden van zinloze offers. 'Wij zijn verslagen in een grote strijd', luidt het stoere motto van dit boek.
Weet de auteur te boeien met de verhalen over bedrog, overleven, militaire operaties, vestingbouw en belegeringen, dan zijn de liefdesverhaaltjes en emotionele momenten magertjes en geven ze de indruk dat ze 'erop zijn gekleefd' om het niet enkel over moord en brand te hebben.
Uiteindelijk was ik blij dat Barcelona onder de voet was gelopen, want het begon allemaal wat lang te duren. Hoewel het slot zeker weer een hoogtepunt werd.