De kolonialen uit Engeland zijn dieven die het land waar zij wonen uitbuiten

George Orwell kreeg een baan bij de politie in Birma, het huidige Myanmar. Hij keek verder dan de andere Engelse kolonialen en kreeg een hekel aan hun racisme, minachting en misbruik ten aanzien van de lokale bevolking.
Hun vermeende superioriteit leidde ertoe dat ze om het minste of geringste zwaar optraden tegen de bevolking.
De koloniale maatschappij was in tweeën gedeeld. Een bovenlaag en een onderlaag. Als je bovenin zat, was er bijna niets wat je kon schaden. Onderin kon zelfs een gerucht tot de totale ondergang van een onschuldige persoon leiden.
Het verhaal speelt zich af rond de club, een gebouw met een golfplaten dak, waar kinderen ventilatoren met de hand moesten laten draaien en de blanken iedere dag dronken werden. Alle racistische gedachten die er leefden komen tijdens het drinken aan bod.
E;en persoon wenst dat de lijfstraffen uit Turkije mochten worden ingevoerd. Dan zou hij die luie donders de voetzolen kapot slaan.
Hij beklaagt de officier Dyer die gedegradeerd werd omdat hij 1919 in Amritsar een bloedbad aanrichtte door in een afgesloten ruimte ongewapende mannen, vrouwen en kinderen met mitrailleurs om het leven te brengen. De pantserwagens konden niet door de poort, anders had hij die ook nog mee laten vuren. De militaire aanvoerder in dit boek beklaagt zich dat hij nog nooit een inlander heeft mogen neerschieten in de elf jaar dat hij dient.
De hoofdpersoon Florry heeft een baantje bij een houtbedrijf, waar hij trouw naar toe gaat. Hij is daar onmisbaar, want zonder hem blijkt het in de soep te draaien.
Hij heeft positieve gedachten over de cultuur van de Karen en de Birmezen. Waar zijn medeblanken de mensen ronduit lelijk vinden ziet hij schoonheid.
Hij onderhoudt vriendschappelijke betrekkingen met een arts uit het zuiden van India en ook in het marktgebouw kent hij mensen op een positieve manier.
Zijn probleem is dat hij dit niet kan en mag delen met de blanken. Ze vinden hem een communist.
Uit Parijs komt een nichtje Elizabeth van een blank echtpaar. Ze is wees geworden. Ze verkeert in bittere armoede, omdat na de dood van haar vader, haar moeder zich in Parijs met schilderen bezig houdt zonder dat het geld opbrengt. Ooit was haar vader rijk en mocht ze naar een hele dure kostschool waar ze leerde om het allermooiste te begeren. Dat is voor haar het ware leven.
Florry wordt hals over kop verliefd op haar en wil haar zijn leven laten zien te midden van de bewoners van Birma. Dat verafschuwt ze, ze blijkt uitstekend bij de ander blanken te passen. Het duurt heel lang voor Florry van haar de boodschap krijgt dat ze niet met hem wil trouwen. Hij maakt dan een eind aan zijn leven.
Er is veel onverschilligheid ten aanzien van iemand die een einde aan zijn leven maakt, die is mislukt en dat gebeurt regelmatig. Al snel is Florry vergeten. Elizabeth wordt gevraag door een oudere vrijgezel met een hoge functie. Ze krijgt daardoor een positie waarin ze haar ware inborst kan uitleven.
De Engelse wet krijgt een uitbreiding waardoor elke club één inlander moet aannemen. Een Chinese straatjongen die door corruptheid heel rijk en machtig is geworden aast op die plaats, maar er is een arts, een vriend van Florry, die met grote zekerheid die plaats zal krijgen.
De Chinees begint een lastercampagne die eerst weinig zoden aan de dijk zet, maar later weet hij een opstand te organiseren die hij vervolgens zelf neerslaat. Hij beschuldigt de arts ervan steun te hebben gegeven aan de opstand. Als Florry sterft, dan heeft de arts geen steun meer en wordt gedegradeerd De Chinees krijgt de plaats in de club. Daardoor kan hij carrière maken en uiteindelijk krijgt hij zelfs nog een orde vanwege zijn krachtige neerslaan van de opstand tegen het Britse gezag.

De boodschap van Orwell, die dan nog Eric Blair heet, is duidelijk. Kolonialisme is georganiseerde roof en uitbuiting van de landen die onder de Britse heerschappij vallen. De gedachte dat de Britten daar cultuur brengen is volledig onwaar.

Ikzelf vind het vreemd dat de hoofdpersoon alleen maar merkt dat er tussen hem en de jonge vrouw wrijving is, maar hij begrijpt nooit waarom. Het is op het absurde af dat hij dat niet wil inzien. Ook kan hij niet geloven dat ze hem verafschuwt in zijn omgang met de inlanders.
Het beeld dat geschetst wordt is ontluisterend voor het Britse zelfrespect ten aanzien van hun superioriteit, het zijn alleen maar profiteurs omdat ze de wapens hebben en de anderen niet. Het is voor hen zoals Mao stelde: recht komt uit de loop van een geweer..