Hoe meer je duidelijk maakt hoe waziger het wordt

De poëzie van Gerrit Kouwenaar roept iets op bij mij, maar als ik er de vinger op wil leggen dan verdwijnt. Het is als een stofje op het water, dat het spanningsoppervlak van het water iets laat buigen. De rust en de helderheid waarin dat stofje ligt, wordt wreed verstoord als ik met mijn dikke vinger dat stofje probeer aan mijn vinger te laten kleven. Het resultaat is een plas vol kringen, waarin de rust en de helderheid van het weerspiegelde beeld verloren is gegaan en het stofje niet meer zijn werk doet.
Zo is het met de gedichten van Kouwenaar. Ze lijken helder en het stofje, de gedachte lijkt voor het grijpen, maar raakt onmiddellijk uit beeld.
Niets beter dan een gedicht te citeren:

mountain fountain

Het is heden, men moet weer passeren, verteert
zijn schrede na schrede voltooide stilstand

de bron is gesust, de grond braakt een wonder, nooit
dronk de aarde de dorst zo volmondig

het vlees dat het steen bikt bejubelt de pijn
waarachtiger leugen is vrijwel onmogelijk

wat rest is het raadsel, bevrijd van zijn zenen
is het helder als afval, lekker als waarheid

daar staat het, gespiegeld in duurzamer water
terwijl men al morgen, gelukkig, wanhopig -