Loslaten doet pijn - een bijzonder geval

Ik heb dit boek gekozen op de titel, omdat ik zelf heb moeten aanvaarden dat één van mijn kinderen op volwassen leeftijd een weg heeft gekozen waar ik niet achter kan staan. Mijn kind loslaten terwijl ik ervaar dat hij valt, dat kost pijn en moeite. Aanvaarden dat hij die weg kiest, dat gaat tegen mijn natuur om mijn kinderen te beschermen in. En dan leren dat je afkeuring van die keuze los staat van je liefde voor je kind. Het moeilijke blijft om me niet te bemoeien met de levensweg van mijn kind en tegelijkertijd me te beschermen tegen de gevolgen van die keuze van mijn kind.
Toen las ik het verhaal van Bryan geschreven door zijn moeder Marianne Swinkels. De worsteling om het beste voor je kind te willen, herken ik. Het onpersoonlijke van artsen, die allereerst met een technische blik naar jou of je kind kijken, gaat soms over de grens van het betamelijke. Maar het is ook voor artsen belangrijk om te kunnen leren en daardoor kan er een onpersoonlijke sfeer ontstaan. Ten diepste gaat het daar niet alleen om de kennis van de toekomstige artsen, maar ook om het kunnen helpen van anderen.
Marianne Swinkels schrijft heel sec over haar ervaringen rondom het in leven houden van Byan en het kwetsen van haar en haar man door de medische wereld. Ik mis in dit boek wel de aanvaarding van de artsen en verplegers van haar kind, die het niet naar haar zin doen. Al deze mensen zijn op zoek naar genezing voor haar kind.
Ik denk daarom dat de inhoud van dit boek nog niet genoeg gerijpt is om aan de openbaarheid prijs te geven. De inhoud is hartverscheurend en wekt mijn afschuw van het harde en technische van de medische wereld, die de affectieve component uit het oog verliest. Graag had ik iets geleerd over hoe deze kloof te overbruggen. Hopelijk komt er een boek waarin dat meer aan de orde komt.
Gelukkig blijken er mensen in hun omgeving die heel veel overhebben voor Bryan. Dat was fijn om te lezen.