Knettergekke Gretchen zet de toon.

Over het boek.

In haar nawoord geeft Chelsea aan dat dochter Elizabeth ‘ het boek mag pas lezen als ze eenentwintig wordt. Ik meen het’
Op zich is dit niet zo verkeerd.

Chelsea neemt n.l. geen blad voor de mond als het gaat om de moordpartijen en martelingen die Gretchen Lowell in de regel pleegt uit te voeren.
Want het het is me er een, die Gretchen!
Haar feeërieke naam strookt bepaald niet met haar gedrag.
Gretchen is een knettergekke, manipulatieve, hartstikke intelligente en bovendien bloedmooie vrouw.  Die combinatie van factoren maakt haar tot een dodelijk wapen, een ongeleid projectiel.

Een psychopate van het zuiverste water. ' Wat ik niet kan bevatten, is dat er mensen zijn die opstaan, naar hun werk gaan en weer thuiskomen zonder ooit iemand te vermoorden.’  

Archie Sheridan is de tweede hoofdfiguur in deze thriller. Als rechercheur en teamleider van het Beauty Killer team is hij tien jaren in de weer geweest om deze weergaloze blondine achter de tralies te krijgen. Alleen heeft Gretchen Archie te pakken gekregen. Het kostte hem bijna zijn leven en huwelijk.

Derde hoofdrolspeelster is Susan Ward.

Susan, bepaald niet de koningin van het schoolbal vroeger,roze haar, laag in de nek in een staartje en dochter van een gestoorde moeder en een te vroeg overleden hippie vader, verslaggever bij de Herald, moet een serie verslagen maken over Archie. In het kader van een beter publieksbeeld over de rol van de politie in de samenleving, zogezegd.

Conclusie

De plot van' Hartzeer ' zit goed in elkaar.

Na twee jaar herstel, alleen een verslaving aan Oxycontin en wat ander spul herinnert nog aan die verschrikkelijke faux pas, wordt Sheridan teruggeroepen. Er is weer een nieuwe seriemoordenaar actief. Of hij opnieuw de teamleider wil worden van het Beauty Killer team.

De drie karakters rollebollen met elkaar in een ongeloofwaardige thriller. Dat maakt het verhaal niet minder boeiend om te lezen. De totaal verwrongen en misvormde verhouding tussen Gretchen en Archie die onthutsende proporties aanneemt,terug te voeren op het bekende Stockholm syndroom, wordt door Cain tot de kern van het boek  gebouwd en is boeiend en spannend tegelijk.

Het harde debuut van Chelsea Cian, cynisch waar nodig en vol van bittere humor en dito one liners op zijn tijd, is mij uitstekend bevallen. Al is het twaalf jaren na publicatiedatum. Wat goed is, blijft goed.