Waanzinnige thriller over een Vleesmeester zonder humor. De schrijver had dat gelukkig wèl.

Wie verre reizen doet, kan veel verhalen, wie regelmatig heeft gehopjobd kan dat ook.

Als je op een paar plaatsen hebt gewerkt, dan zie je eens wat. Een slachthuis was mij niet onbekend en dat komt wel van pas in deze woeste thriller. Met arbeidsvitaminen er bij natuurlijk met ' The house of the rising sun' tussen het lawaai van beendermolens en koeienmagen slingerende centrifuges.
Het draait in dit boek om de jacht op een slager. Ik ken er wel een paar. Hij had een aantal bijnamen, de slager van Birmingham, de ripper van Clayside, vooraleer hij zijn definitieve bijnaam kreeg toebedeeld: de Vleesmeester. Hij draagt een slagershemd en Margeret-Thatcherhalloweenmasker. Die ik kende hadden een hippe slagersoutfit.

Een ding moet je Stuart Macbride nageven: zijn research heeft hij niet achter een bureau verricht.
Het is een waanzinnig verhaal, geschreven in de overdrive met een hoop gestoorde mensen die een hoofdrol vervullen. Maar de harde humor is bij en tijd wijle hilarisch. En daardoor blijft dit boek overeind.
Schmieren, overacting, overdrijven, het er te dik bovenop leggen? Dat kan Macbride, dus we moeten niet alles even serieus nemen, maar hij gaat wel behoorlijk te keer. Het is cynisch, het is grof en het is vooral bloederig, het is vooral Stuart Macbride.
Verdomme, ik heb nog altijd bij ' It' s not unusual ' van Tom Jones iets anders in hoofd hangen.
Jackie toch.
Datzelfde geldt voor een vrouw in een paarse pyjama met biggetjes.