Topamusement

Stuart Macbride slaagt er telkenmale in de oud-Schotse gezelligheid voor het voetlicht te toveren. Het helpt natuurlijk aanzienlijk als stripfiguren als hoofdinspecteur Finnie en inspecteur Steel een prominente hoofdrol spelen in dit schouwspel.

Zomer in Aberdeen. Het is vuil, smerig, nat en donker, in Grampian waar Logan McRae zijn werk doet. Met vuile opgezwollen lichamen, smerige daders, natte en donkere crime scènes en mortuaria waar wasachtige, gele gezichten verkeerd worden opgeborgen in ijskoude laden en waar een medewerkster met vingers als de voelsprieten van een duizendpoot de boel bestiert, juffrouw Dalrymple dus.

Zo, we zijn weer een beetje in de goede stemming die Stuart Macbride zo prima weet op te roepen en gaan opgewekt en gezwind verder.

Ach, dat er hier en daar door de wouten van Grampian wat verziekt wordt, is de lezer al snel duidelijk. Je kunt niet alles hebben. Semper vigilo, altijd waakzaam. Wie gelooft dat nog? Journalisten zijn gekreukte mannen, net doorgezakte gieren, met derderangs supermarktpakken van Oost-Europese snit. Gelukkig is er Colin Miller van de Aberdeen Examiner in zijn luchtdicht verpakte nette kostuum.
En já hoor, ze zijn er gelukkig nog, de kameraden. Zoals Biohazard Bob Marshall, Het levende bewijs dat zelfs de Schepper ook in zijn hoogtijweek mindere dagen heeft beleefd.

Dit is topamusement. Met in de hoofdrol de gemeenplaatsen uitkwakende en met linten en knopen behangen grootverdieners zoals daar zijn hoofdinspecteur Finnie en natuurlijk inspecteur Roberta Steel met vriendin Susan en de babi. Finnie heeft een bemoeial van SOCA (Serious Organized Crime Agency) aan z'n broek hangen, een Commissarishoofdinspecteur, genaamd Green, een markante bureaucraat, alles- en beterweter.
Gelukkig is de semi-intellectuele gangsterboss op leeftijd Hamish Mowat alias Wee Hamish ook aanwezig en die lust wel wat. Wat mag het zijn? Glworangie, Dalwhinnie, Macallan of Royal Lochnagar?

Waar het draait is het volgende: Jenny en Allison McGregor, dochter en moeder, zijn ontvoerd en ondanks alle inspanningen nog niet teruggevonden. Het wordt een helletocht.
Prima geschreven in de bekende kitchen sink style, rauw, hard en gemeen.
De verhaallijn is erg humoristisch, maar ook diep triest, de wantoestanden in de onderste lagen van de Engelse samenleving worden met bittergallige pen beschreven.

Een fantastische, rauwe, thriller.