Wanneer leven lijden wordt

Het huis van de drenkelingen is geschreven door Guillermo Rosales, een Cubaanse auteur die in 1993 is overleden, op jonge leeftijd werd hij schizofreen verklaard en in 1979 vluchtte hij vanuit Cuba naar Miami om onder het bewind van Fidel Castro uit te komen. In 1993 pleegde Rosales zelfmoord, vlak voor hij tot deze daad overging vernietigde hij bijna al zijn schrijfwerk op twee manuscripten na. Het huis van de drenkelingen is één van de twee bewaarde manuscripten en is deels autobiografisch geschreven.

Het huis van de drenkelingen vertelt ons het verhaal van schrijver William Figueras wiens leven na het afwijzen van zijn manuscript in Cuba letterlijk in de goot terecht kwam. Hij werd gediagnosticeerd met psychiatrische problemen en gaf de schuld aan het communisme. Hij ontvluchtte Cuba om bij zijn eerder gevluchte familie in Miami te gaan wonen. Daar echter wilde niemand zich over hem ontfermen op één tante na die hem na drie maanden bij een zogenaamd ‘boarding home’ afleverde. Een opvanghuis voor psychiatrische patiënten, eentje waar het merendeel van de mensen van Cubaanse afkomst is.

‘’Je zult het hier goed hebben,’ zegt mijn tante, achter het stuur van het nieuwste model Chevrolet. ‘Je begrijpt ook wel dat ik niet meer voor je kan doen.’

In het huis ontvouwt zich een scenario waarvan je dacht dat het alleen in films bestond. Vernedering, verwaarlozing, fysiek geweld, misbruik, corruptie, alles komt aan bod. Op autobiografische wijze vertelt hoofdpersoon Figueras over alles wat hem overkomt en uiteindelijk besluit Figueras voor zijn eigen geluk te kiezen.

Het huis van de drenkelingen is geen lang boek maar de inhoud maakt het wel volledig. In ongeveer 150 pagina’s schetst Rosales met korte, heldere zinnen een wereld die zo levensecht is dat je opgelucht bent dat je zelf niet op zo’n locatie terecht bent gekomen. Tevens vertelt hij tussen de regels door het verhaal van de Cubanen die gevlucht zijn voor het regime van Fidel Castro en hoe zij zijn ontkomen. Het huis van de drenkelingen heeft een enorme indruk gemaakt mede omdat het deels autobiografisch is. Het lijden van de hoofdpersoon geeft het verhaal een droevige insteek op momenten terwijl je op andere momenten weer een kleine lach op je gezicht kan tonen. Het is ontzettend jammer dat Rosales zijn werk heeft vernietigd voor hij een einde aan het leven maakte. Rosales is een aanwinst voor de literatuur en het huis van de drenkelingen is een must read voor iedereen met interesse in Cuba, Psychiatrie of gewoonweg literatuur en autobiografie.