Hoe Fiep’s moeder haar soep kookt, het is prima en oké.

Oh wat zou ik blij geweest zijn! Als tienjarige in het jaar 1991, hadden mijn zus en ik het boek van Aefke Ten Hagen hard nodig. We zijn beiden KOPP-kinderen. Kinderen van ouders met een psychische problematiek. Ik verkies het woord kwetsbaarheid. Toen was het thema absoluut te weinig bekend en besproken. Dit vind ik fantastisch aan ‘Mijn moeder kookt soep van tafelpoten’. De auteur vertelt eerst en vooral gewoon het verhaal van Fiep, met de bekommernissen en de verlangens van een elfjarige. Het is gebracht vanuit de bril van een tiener, want het is een verhaal in hun leefwereld. De auteur maakt psychische kwetsbaarheid bespreekbaar, in een serene en eenvoudige taal. Echt alles wordt uitgelegd, van het ziektebeeld tot de behandeling. Maar steeds blijft het van Fiep’s verhaal, het gaat over haar leven. Ik ben meer dan overtuigd dat dit warme verhaal van Fiep en haar ouders, herkenbaar zal zijn voor KOPP-kinderen. Het zal niet enkel hen helpen. Het is een prachtig verhaal, uit het leven gegrepen. Het is een verhaal voor alle kinderen, (groot-)ouders en leerkrachten. Het was er erg prettig om dit verhaal te lezen, het was in een sneltempo uit. Ik zal mijn boek delen en vooral bewaren tot ik het aan mijn zoon kan geven!